Een jongen

Een jongen wordt ergens in Engeland aangetroffen. Hij praat niet, maar hij tekent wel een piano op een stukje papier. Wanneer ze hem dan een piano geven, blijkt hij er een beetje op te kunnen spelen. Dat verhaal bereikt de media, de jongen wordt de pianoman genoemd. In Europa lijkt iedereen hem te herkennen, maar uiteindelijk blijkt hij een boerenjongen te zijn die is weggelopen van huis.

Tja, hebben we dit verhaal niet ergens eerder gehoord? Oh ja, natuurlijk, op het nieuws. Een paar jaar geleden is dit allemaal echt gebeurd. Nu heeft de schrijver J. Bernlef er een boek over geschreven. Bernlef is geboren in 1937 en brak in 1984 door in Nederland en Vlaanderen met zijn boek Hersenschimmen. Het boek is al meer dan een half miljoen keer verkocht en ook nog eens in vijftien talen vertaald. Bernlef heeft veel prijzen gewonnen met zijn werk. In 1962 kreeg hij de pozieprijs van Amsterdam voor zijn bundel Morene en in 1994 won hij de P.C. Hoofdprijs voor zijn pozie. En dat is nog maar een kleine greep uit zijn prijzenkast.

De echte pianoman kwam uit Beieren, Bernlef laat zijn hoofdpersonage Thomas, ook een homoseksuele boerenzoon, uit een dorpje in het Noorden van Friesland komen. Niemand praat er met elkaar. Jelle en Tsjitske praten bijna nooit en dit is ook de reden dat Thomas pas op zijn vierde leert praten. De eerste drie jaar van zijn leven sprak Thomas Boender geen woord. Zijn vader Jelle en zijn moeder Tsjitske zeiden alleen het hoognodige tegen elkaar. Hij heeft een taalachterstand en kan zich moeilijk uiten op school. Jenny geeft Thomas bijles op school en zij leert Thomas piano spelen. Thomas groeit op en vind een baan, maar hij is niet echt tevreden en loopt weg van huis. Al gauw ontmoet hij Chris, die hem meeneemt naar Frankrijk en vervolgens naar Engeland. In Engeland raakt hij haar kwijt en Thomas komt in een psychiatrische instelling terecht, niemand weet wie hij is en waar hij vandaan komt. Het enige dat ze van hem weten is dat hij goed piano kan spelen.

Thomas is herkend door de hoofdmeester die het bericht had gelezen in de krant.

Wanneer Jenny Thomas komt ophalen in Engeland, valt Thomas echter wel uit zijn rol als taalstamelaar door het hoofdmotief iets te mooi te verwoorden: Ze wilden dat ik iemand anders werd []. Wat kon ik anders doen dan zwijgen, mijn eigen naam bewaren? Hij praat weer, en zegt terug te willen keren naar Nederland.

Ik heb zelf ook het boek Hersenschimmen gelezen van Bernlef en er viel mij gelijk iets op dat de personages uit de Pianoman en uit Hersenschimmen op elkaar lijken. Thomas uit het boek de Pianoman en Maarten uit het boek Hersenschimmen van Bernlef hebben allebei een problematische verhouding tot taal en hun omgeving. Het perspectief ligt bij Hersenschimmen puur bij Maarten en bij de Pianoman zijn er meerdere personages aan het woord. Ook is Hersenschimmen een beetje het tegenovergestelde van de Pianoman. In Hersenschimmen eindigt Maarten in een woordeloze leegte en Thomas eindigt met een begin van het doorbreken zijn zwijgen.

De Pianoman is erg goed geschreven. De gedachtes van Thomas zijn erg gedetailleerd beschreven, op een manier dat het niet saai word. Het is zo geschreven dat je wilt verder lezen. Het verhaal is wel een beetje voorspelbaar, dit komt omdat het gebaseerd is op de man die in 2005 in Engeland aankwam. Maar toch is het verhaal vanaf het begin tot het eind boeiend. Bernlef weet hoe hij de interesse van de lezers moet houden. Wat ik wel jammer vind is dat het verhaal niet echt origineel is. Ook vond ik een bepaalde scne waarin Thomas naar een openbaar toilet gaat en daar de mannenliefde leert kennen wat minder goed. Het zorgde voor een dubbelzinnig beeld van het boek. Er wordt vaak op terugverwezen. Ik denk dat Bernlef hiermee de lezer duidelijk wilde maken dat Thomas homoseksueel is, net als de echte pianoman uit Engeland. Dit had Bernlef naar mijn mening veel beter op een andere manier kunnen doen. Ik vind die scne ook niet bij de rest van het verhaal passen. En al helemaal niet als je naar het woord en zingebruik kijkt. Dit is een kleine tegenvaller, waar je als lezer zo vaak op wordt gewezen dat het je mening van het boek enigszins bepaalt. Dit is zonde want het boek zit wel goed in elkaar. Ik kan het boek dan ook aan iedereen aanraden, het is een leuk en niet te ingewikkeld boek om te lezen.

Please be aware that the free essay that you were just reading was not written by us. This essay, and all of the others available to view on the website, were provided to us by students in exchange for services that we offer. This relationship helps our students to get an even better deal while also contributing to the biggest free essay resource in the UK!