Sint-Albertuscollege uit Haasrode

Voorwoord

Dit werk is tot stand gekomen in het kader van het project begeleide zelfstudie. Elke zesdejaarsstudent uit het Sint-Albertuscollege uit Haasrode moet zo'n eindwerk maken. Dit project houdt in dat je over een bepaald onderwerp opzoekingswerk moet verrichten, om er daarna een tekst over te schrijven.

Het opzoeken en schrijven vraagt een constante inspanning. Voor mij was internet de grootste bron van informatie. In de bibliotheek waren er niet zo veel boeken aanwezig over mijn onderwerp. Gelukkig had ik een boek en een film die dienden als kapstok voor al mijn verdere opzoekingen.

Het schrijven was een aangenamere taak. Eens je op weg bent, vloeit de tekst redelijk vlot op het blad. Er was wel een volledige herschrijving nodig om de structuur op een enigszins deftige manier over te brengen.

Mijn omgeving is voor mij een grote stimulans geweest. Zowel mijn ouders als vrienden zetten me vaak aan tot werken. Als laatste wil ik natuurlijk mijn begeleider Guy Putseys bedanken voor het idee en het vele werk dat hij in de verbetering van mijn voorlopige versies heeft gestoken.

Inleiding

Reeds voor enkele jaren ben ik enorm geïnteresseerd in films, niet alleen het eindresultaat maar het proces dat er aan vooraf gaat. De keuze voor Film en Geschiedenis is dan ook logisch. Nadat ik mijn thema had toegewezen gekregen, viel het een beetje stil. Uiteindelijk was het mijn begeleider die mij op het idee bracht om iets te doen rond de figuur van Charlie Chaplin.

Ik wist nog niet veel over de man en naarmate mijn onderzoekswerk vorderde, raakte ik steeds meer geboeid door de man. Het verbaasde mij dat hij afstamde uit een arme, Londens samengesteld gezin, en het in een ijl tempo tot wereldster schopte. Het voorbeeld van een American Dream. Hoe kon dat? Waarom was hij zo succesvol?

De laatste jaren van zijn leven sleet hij in Zwitserland, bij het meer van Genève. De superster was van zijn sokkel gevallen. Hoe is het zo ver kunnen komen? Waarom werd hij uit Amerika geschopt?

Ik ga beginnen met een overzicht te geven van de carrière van Chaplin. Op die manier wil ik de lezer inzicht verschaffen in zijn werkwijze en genialiteit. Nadien zal ik een overzicht geven van de belangrijkste oorzaken van zijn succes.

1 Op zoek naar de redenen voor zijn succes
1.1 Carrièreoverzicht
1.1.1 Het leren van het vak (1889-1910)

Chaplin had een zeer moeilijke jeugd. De eerste jaren van zijn leven bracht hij door in de achterbuurten van Londen. Zowel zijn vader Charles Spencer Chaplin Sr. als zijn moeder Hannah Harriet Pedlingham Hill waren getalenteerde zangers en acteurs. Beiden traden op in de Londense theater - en musicalwereld. Zijn ouders scheidden in 1892, en Chaplin woonde vanaf dan samen met zijn moeder en halfbroer Sydney (zelfde moeder, andere vader) in een klein zolderkamertje.

In 1898, op 9-jarige leeftijd, kreeg hij zijn eerste professionele baan als acteur, te pakken. Hij speelde een rol in de musical Eight Lancashire Lads. Later toerde hij toerde rond met verschillende voorstellingen, zoals Sherlock Holmes, Repairs en Caseys Court Circus.

In 1908 krijgt hij via zijn halfbroer Sydney een job bij Fred Karno, een Britse theaterimpresario. In het gezelschap van Karno zat ook de jonge Stan Laurel, die later bekend zou worden door een komische duo te vormen met Oliver Hardy. Karno leert Chaplin één van de belangrijkste lessen uit zijn leven: “Comedy is perfection!”. Dit zal hij de rest van zijn leven nastreven, tot in de puntjes.

1.1.2 Groot, groter, grootst (1910 - 1940)

Vanaf 1910 reist Chaplin rond in de Verenigde Staten. Met het gezelschap van Karno speelde hij in verschillende sketches. In 1912 start hij een tweede tour.

Amerika was in die tijd, maar ook zeker nu nog, het Mekka van de filmindustrie. In het begin van de 20ste eeuw waren de mogelijkheden om met spots een set te verlichten minimaal, waardoor de zon een perfecte vorm van licht verzorgde. Het zonnige Californië was de uitgelezen plaats om een studio op te starten.

In 1913 kreeg Chaplin een job aangeboden door Mack Sennet, eigenaar van de Keystone Studios. Sennet, die ook wel de bijnaam King of Comedy droeg, had Chaplin aan het werk gezien in het theater, waar hij de rol speelde van een oude man die de voorstelling verstoort. Volgens Sennet was het één van de geniaalste sketches die hij ooit gezien had. Hij gaf Chaplin een bedrag van $150 per week, in die tijd een klein fortuin.

Op 2 februari 1914 was het dan eindelijk zo ver: Chaplins eerste film, Making a Living verschijnt. In de film liep het personage van Chaplin, een swindler (Engels voor oplichter, zwendelaar, fraudeur), de Keystone Cops, een groep incompetente politieagenten, tegen het lijf. De film duurde slechts 15 minuten.

Vijf dagen na de release van zijn eerste film komt de tweede, Kid Auto Races at Venice, er al aan. In deze film komt Chaplin voor het eerst met The Tramp op de proppen. Deze Tramp heeft een heleboel gekke, fysieke kenmerken: een afhangende slobberbroek, een nauwe vest, een te kleine bolhoed, een paar veel te grote zwarte schoenen, een wandelstok en een smal, recht snorretje. Dit kostuum zal van Chaplin één van de meest herkenbare personages van het witte doek maken.

In de film liep Chaplin voortdurend in de weg van een cameraman die probeerde een race in beeld te brengen, en stoorde daarbij ook nog eens het publiek en de racers. Het was opnieuw een kortfilm: hij duurde 11 minuten.

In het jaar 1914 speelde Chaplin in meer dan 30 kortfilms, telkens met zijn personage The Tramp. Een nieuwe mijlpaal in zijn loopbaan volgde al snel. In december van dat jaar kwam zijn eerste langspeelfilm uit, Tillie's Punctured Romance. De film duurde 82 minuten en weer kleedde Chaplin zich als The Tramp.

In 1915 nam Chaplin ontslag bij Keystone Studios. Hij wou zijn salaris laten optrekken tot $1,250, terwijl hij van grote baas Mack Sennet ‘slechts' $150 per week kreeg. Hij verkaste naar Essanay Studios, waar hij een veel beter betaald contract aangeboden kreeg. Hij regisseerde én speelde er in 14 films.

In de daaropvolgende jaren, in 1916-1917, maakte hij 12 langspeelfilms voor de Mutal Film Corporation. In 1917 richtte Chaplin na het aflopen van zijn contract bij Mutal zijn eigen filmstudio op: The Charlie Chaplin Studio.[1] Elke onafhankelijke film van Chaplin werd hier opgenomen en geproduceerd. Een onafhankelijke film is een film die zonder de steun van een groot filmbedrijf wordt geproduceerd en/of een laag budget heeft en/of over een controversieel onderwerp gaat.[2] Deze films waren onder andere The Kid (1921), The Gold Rush (1925), City Lights (1931) en The Great Dictator (1940). Op de locatie waren naast sets ook montagekamers en kantoren gevestigd.

In 1918 eindigde de bouw van zijn eigen studio's, en kon de distributie van zijn films op gang komen. Het jaar dat daarop volgde is opnieuw eentje om in de geschiedenisboeken te schrijven: samen met acteurs Mary Pickford en Douglas Fairbanks en regisseur D.W. Griffith richtte hij United Artists (UA) op. Griffith was één van de grootste regisseurs van zijn tijd. Voor veel Amerikanen is zijn film, The Birth of a Nation, uit 1915 de eerste film die ze ooit zagen.

UA bestaat nu nog; het is ondergebracht onder Sony Pictures Entertainment. Na het uitbrengen van The Kid in 1921, met kindsterretje Jackie Coogan, ging Chaplin voor het eerst terug naar Europa, meer bepaald naar zijn geboortestad Londen. Daar werd hij door een enorm enthousiaste menigte onthaald. Toch ook was er een beetje kritiek omdat Chaplin niet had deelgenomen aan de Eerste Wereldoorlog.

Eind de jaren '20 evolueerde het medium film naar een volgende, zeer belangrijke fase: de eerste film met gesynchroniseerd dialoog, namelijk The Jazz Singer(1927) werd uitgebracht.[3] Voordien werd er tekst tussen shots ingemonteerd als er echt verduidelijking nodig was (zie figuur rechts).

Voor Chaplin was deze evolutie een kleine ramp: zijn personage en hijzelf waren groot geworden net doordat er geen gesproken tekst gebruikt werd. De film was over de hele wereld verstaanbaar: van China, over Europa tot Amerika. De beelden spraken voor zich, er was geen extra uitleg nodig.

Maar Chaplin was niet van plan op te geven. In 1931 kwam hij op de proppen met City Lights, zijn laatste echt stomme film. In 1936 volgde Modern Times. Weer werd er niet gesproken, maar toch werden er achteraf geluidseffecten en muziek aan toegevoegd. Eén van de bekendste nummers uit de film is Smile.[4] Het liedje werd door Chaplin gecomponeerd, en later werd er nog tekst op geschreven. Het werd gecoverd door vele artiesten, waaronder Tony Bennett, Barbara Streisand, Michael Jackson, Rob Stewart en Robert Downey Jr.

Chaplin haalt de ideeën voor zijn volgende film, Modern Times, uit de krach die de beurzen kenden eind '20, begin '30. Hij vertelt het verhaal van een arbeider die in een fabriek aan de lopende band werkt.[5] De fabriek ziet er absurd uit en er is een strenge controle van de directie op de werklui door middel van camera's. Met deze film levert Chaplin kritiek op de opkomende industrialisatie, waarbij de arbeiders slechts een radertje worden in het gejaagde productieproces. Dit demonstreert hij op magistrale wijze door per ongeluk op de lopende band te belanden, en zo in het radarwerk van de machines terecht te komen.

In deze film komt Chaplins Little Tramp voor de laatste keer voor. In zijn volgende productie, The Great Dictator, komt wel nog een man voor die zich op dezelfde manier gedraagt en kleedt als The Tramp, maar op de credits vermeld staat als ‘A Jewish Barber', wat zoveel betekent als ‘Een joodse Kapper'.

De film gaat over een joodse, niet nader benoemde kapper die na de Eerste Wereldoorlog zijn geheugen verliest.[6] Hij wordt opgenomen in een instelling en mag deze na vele jaren weer verlaten. Ondertussen is de wereld rondom hem sterk veranderd. Hij keert terug naar zijn kapperszaak in het joods getto, en leert er al gauw zijn nieuwe buurvrouw kennen, gespeeld door Paulette Goddard. In Tomania (een parodie op Duitsland), het land waar alles plaatsvindt, is er ondertussen een nieuwe man achter het roer verschenen: Hynkel (is gebaseerd op Adolf Hitler). De gelijkenis tussen de twee personen (allebei gespeeld door, jawel, Chaplin) is opmerkelijk, en op het einde vindt er dan ook een persoonsverwisseling plaats. Het is de eerste film waarin Chaplin echt praat.

1.1.3 Een tanende ster (1940 - 1977)

In 1947 verscheen de voorlaatste Hollywoodfilm van Chaplin, Monsieur Verdoux. In de film speelt hij een man op leeftijd die met rijke vrouwen trouwt, en ze dan vermoordt voor het geld. Met dat geld wil hij dan proberen zijn fysiek gehandicapte vrouw en zijn kind te onderhouden. Op het einde wordt hij weggeleid richting de guillotine, nadat hij een preek geeft over hoe zijn moorden niet erger zijn dan het aantal doden dat in een oorlog valt.

In 1952 maakt hij dan zijn allerlaatste film, Limelight, op Amerikaanse bodem. Een jaar later, in 1953 verkoopt Chaplin zijn studio's. Het oorspronkelijke plan was om de hele studio af te breken, maar dat ging uiteindelijk niet door. Na een aantal keer doorverkocht te zijn, is de locatie nu in handen van de familie van Jim Henson, de geestelijke van de Muppets. Nu gaat de studio door het leven als de Henson Recording Studios.

Nadat hij zich vanaf 1952 voorgoed gevestigd heeft in Zwitserland, zal hij in Europa nog twee films maken: A King in New York(1957) en A Countess from Hong Kong (1967). Deze laatste is nog wel van zijn hand, maar zijn rol in de film is wel heel klein, een zogenaamde cameo.[7] Het duurt wel even voor zijn Europese films ook uitgegeven worden in de VS.

Maar Chaplin zit zeker en vast niet stil: hij schrijft zijn autobiografie, nieuwe muziek voor zijn oude, stomme films en werkt aan een onafgewerkt script, The Freak.

In 1972 keert Chaplin voor het eerst terug naar het land dat hem groot maakte. De politieke onrust rond zijn persoon is ondertussen gaan liggen. Hij komt om zijn Special Oscar in ontvangst te nemen.

Op 4 maart 1975 wordt Chaplin geridderd door H.M. Queen Elizabeth II tot Sir Charles Spencer "Charlie" Chaplin. Bijna drie jaar later, op kerstdag 1977 sterft Chaplin in zijn slaap in zijn villa in Zwitserland. The Tramp bereikt uiteindelijk de gezegende leeftijd van 88 jaar.

Maar toch krijgt hij nog geen rust. Begin maart van het volgende jaar wordt zijn lijk gestolen door lijkenpikkers. Ze willen losgeld voor zijn lichaam, maar hun plannetje wordt gedwarsboomd en drie maanden later wordt Chaplin opnieuw begraven. Dit maal onder een dikke laag beton van maar liefst 1.8 meter.[8]

1.2 Succes

In het begin van de 20ste eeuw was de film nog maar net uitgevonden. Er was geen geluid (en dus geen dialoog), geen kleur en de kwaliteit van de beelden was niet uitstekend. Door deze beperkingen werden ook het aantal genres sterk gereduceerd. Een thriller zonder spannende muziek, bijvoorbeeld, is heel moeilijk te maken.

Dit is waarschijnlijk de voornaamste reden dat Chaplin in korte tijd uitgroeide tot een wereldicoon. Voor zijn films waren alleen de beelden belangrijk. Tekst was niet nodig om het verhaal te snappen. Zijn films konden dus over de hele wereld verstaan worden: in Amerika, Europa, Azië,...

Eind de jaren '20 komt er voor de geschiedenis van de film een grote stap: de eerste (bekende) film met dialoog The Jazz Singer (1927) komt uit in de Amerikaanse zalen. Voor Chaplin is dit het begin van het einde. Hij probeert nog zo lang mogelijk vol te houden, maar uiteindelijk zwicht hij toch voor de nieuwe technologie. Hij gebruikte voor het eerst muziek en geluidseffecten in Modern Times (1936) en The Great Dictator (1940) was zijn eerste ‘volwaardige' film.

1.3 Prijzen

Chaplin maakte deel uit van de opkomende filmindustrie, en dus ook van de opkomende prijzengala's. De belangrijkste prijs die een filmmaker kan winnen, een Academy Award (beter bekend als een Oscar), werd voor het eerst uitgereikt in 1929. Tijdens de eerste ceremonie ontving Chaplin meteen ook zijn eerste Oscar. Het was wel geen gewone, maar een Special Oscar of Honorary Award. Hij kreeg het beeldje voor zijn film The Circus, waarin hij acteerde, maar die hij ook schreef, regisseerde en produceerde. Verdere Academy Award nominaties kreeg hij voor The Great Dictator en Monsieur Verdoux. Maar veruit de mooiste Oscar kreeg hij in 1972, weer een Honorary Award. Speciaal voor deze prijs keerde hij voor het eerst in 20 jaar terug naar Amerika. Chaplin ,die ondertussen al in een rolstoel zit maar toch rechtstaat voor zijn speech, is tot tranen toe ontroerd.[9] Hij werd geëerd voor zijn hele oeuvre. De officiële motivatie van de Academy of Motion Picture Arts and Sciences (AMPAS) geldt als volgt:

“For the incalculable effect he has had in making motion pictures the art form of this century.”[10]

Hij kreeg de langst staande ovatie in de geschiedenis van de Academy Awards: ze duurde maar liefst 5 minuten.[11]

In het daaropvolgende jaar krijgt hij voor de laatste keer een Oscar, dit maal voor beste muziek. Zijn film Limelight uit '52 speelde pas voor de eerste keer in de VS in 1972, en dus kwam de nominatie 20 jaar na de release.

Voor de rest heeft Chaplin niet veel prijzen voor films in ontvangst mogen nemen. Zijn films werden schaarser na de jaren '40, terwijl veel begeerde prijzen na WOII ontstonden. Maar aan het einde van zijn leven kwamen er steeds meer Career Awards binnen: een BAFTA (1976), een Directors Guild of America, USA (1974), Career Golden Lion (Venice Film Festival 1972) en een ster op de Hollywood Walk of Fame (1970). Zijn ster ligt op 6751 Hollywood Blvd.

1.4 Een manusje van alles

Chaplin was een enorm talent, dat staat vast. In het begin van zijn carrière was hij alleen een acteur, maar de regisseurs deden het niet zoals hij wilde. Hij verkreeg het van studiobaas Sennet dat hij zijn eigen films kon regisseren. Maar daar bleef het niet bij. Later deed hij ook nog de productie, schreef hij de verhaallijnen en teksten, was nauw betrokken bij het montageproces en componeerde zelf zijn eigen muziek. Het waren dus ook echt Chaplins films. Verder besliste hij ook mee over decors en make-up. Voor Monsieur Verdoux bijvoorbeeld, mocht Annabella Bonheur, het personage van Martha Raye, niet te grote en opvallende oorbellen mocht dragen omdat die zo de aandacht zouden afleiden van haar karaktervol gezicht.

2 Privé
2.1 Chaplin en zijn vrouwen

De kleine Chaplin groeide op in een achtergestelde wijk in Londen en woonde vanaf zijn 3 jaar samen met zijn moeder en halfbroer Sydney (zelfde moeder, andere vader) in een klein dakkamertje, nadat zijn vader en moeder scheidden in 1892. Maar in 1896 worden zowel hij als zijn broer weggehaald bij hun moeder. Zij vertoonde psychische problemen, waardoor haar kinderen in een tehuis terecht kwamen. Op 9 mei 1901 sterft zijn vader aan levercirrose door jarenlang alcoholmisbruik.

In 1918 zal hij voor de eerste keer in het huwelijk treden, met Mildred Harris. Uit het huwelijk komt één zoon voort. Norman Spencer "The Little Mouse" Chaplin stierf drie dagen na de geboorte in 1919. Het huwelijk is ook geen lang leven beschoren. Het koppel scheidt op 30 november 1920.

In 1923 heeft hij een knipperlichtrelatie met Pola Negri, en het daaropvolgende jaar komt het opnieuw tot een huwelijk. Dit maal met Lita Grey. Hij had haar leren kennen op de set van The Kid, net als de vele relaties die hij had. Hij is op dat moment 35, zij 16. Uit het huwelijk komen ook twee kinderen voort: Charles Chaplin, Jr. (1925-1968) en Sydney Earle Chaplin (1926-2009). Maar opnieuw loopt het vrij snel op de klippen. In 1927 is het sprookje ten einde.

In 1942 scheidden Chaplin en Goddard, zijn tegenspeelster uit Modern Times en The Great Dictator. Het huwelijk zou hebben plaatsgevonden in 1936. Het jaar daarna trouwt hij voor de allerlaatste keer, nu met Oona O'Neill. Opnieuw doet het huwelijk veel stof opwaaien: hij is 54, zij net 18. Maar deze keer is het voor echt: er komen acht kinderen uit voort, en ze blijven getrouwd tot de dood hen scheidt.

In 1944 wordt er een proces aangespannen tegen Chaplin. Joan Barry beweert zwanger te zijn van hem, maar Chaplin ontkent dit in alle toonaarden. Er wordt hem een minnelijke schikking aangeboden, maar hij weigert die omdat hij dan schuld zou bekennen. Hij vraagt een bloedonderzoek aan. Het DNA was toen nog niet ontdekt, maar toch wees het onderzoek uit dat Chaplin onmogelijk de vader kon zijn. Zo'n onderzoeken stonden toen nog maar in hun kinderschoenen, en dus wordt het niet aanvaard als officieel bewijs. Chaplin moet “zijn kind” alimentatie betalen, hetgeen hij ook zijn leven lang blijft verder doen. Joan Barry werd in 1953 opgenomen in een instelling wegens ernstige mentale problemen. De meeste informatie over de rechtszaak staat te lezen in de FBI-file over Chaplin.

2.2 Politiek

Problemen met de FBI (voordien BOI genaamd) staken de kop op begin de jaren'20. Van verschillende kanten werd hij gewaarschuwd dat de federale inlichtingendienst hem in het oog hield voor (zogenaamde) linkse sympathieën en zijn nogal vertrouwelijke omgang met soms wel zeer jonge vrouwen.

Sinds de val van het tsarenhuis in Rusland tijdens de Eerste Wereldoorlog was er in het land een communistisch regime aan de macht. De VS wilde hier niets van weten en alles wat ook maar als enigszins communistisch, laat staan socialistisch, werd gezien, verafschuwde men. Ook nu nog is dit het geval; kijk maar naar Barack Obama. Door zijn plannen van de hervorming van het ziekteverzekeringsstelsel kreeg hij al gauw de stempel “een Rode man in het Witte Huis” te zijn. In het geval van Chaplin werd er een onderzoek ingesteld door de FBI. Deze ondervroegen hem, verzamelden ‘bewijzen', enz. Er werd hem ondermeer verweten dat hij geld zou geven aan linkse groepen en dat hij samen op feestjes verscheen met aanhangers van het socialisme.

Het was algemeen bekend dat Chaplin een sterke aanhanger was van president Franklin D. Roosevelt en diens New Deal. Deze Deal hield in dat de regering mensen ging te werk stellen om de economie weer op gang te trekken en zo de gevolgen van de Grote Depressie te beperken. Zo werden er 33 stuwdammen gebouwd voor goedkope elektriciteit en voor betere landbouwgronden door betere irrigatie. De New Deal zorgde voor een daling van de werkloosheid, maar het was uiteindelijk de wapenindustrie van WOII die de economie terug op het juiste spoor bracht.

Edgar Hoover, die van 1924 tot aan zijn dood in 1972 aan het hoofd stond van eerste de BOI en vervolgens de FBI, startte een onderzoek naar Chaplins communistische connecties. Zijn dossier telde 2063 pagina's en bevatte documenten over zijn vriendschap met ‘radicalen' zoals Upton Sinclair, H. G. Wells, Hanns Eisner, Albert Einstein and Harold Laski. In de file zat ook een memo van Hoover die Chaplin omschrijft als één van Hollywoods "parlor Bolsheviki". Vooral na het verschijnen van zijn film Modern Times in 1936 werd de geruchtenmolen aangezwaaid. Volgens sommige critici was de film een aanval op het kapitalisme, wat lijnrecht tegenover het communisme staat.

In 1952, naar aanleiding van de première van zijn film Limelight, besluit hij dan toch het risico te nemen en het land te verlaten. Aangezien Chaplin in het Verenigd Koninkrijk geboren is, en hij nooit het Amerikaans Staatsburgerschap heeft aangevraagd, is hij theoretisch gezien nog altijd een immigrant.

De FBI krijgt lucht van zijn vertrek, en nog voor het goed en wel zo ver is, trekken ze zijn papieren om het land terug binnen te geraken in. Chaplin is kapot van het nieuws. Hoe kon het land dat hem groot maakte hem nu de rug toe keren? Hij had het voorbeeld van een American Dream geleefd: arm het land binnengekomen, en het rijk, beroemd en succesvol geschopt.

Hij vestigde zich dan met zijn vrouw en kinderen in Zwitserland. Hij woont er in een villa in Manoir de Ban, Corsier-sur-Vevey[12], niet zo ver van het meer van Geneve. Daar kon hij eindelijk tot rust komen.

In 1972 zal hij voor het eerst terugkeren om een Special Oscar in ontvangst te nemen.

* In 1933 wordt de laatste kopie van A Woman of the Sea uit 1926, op aandringen van Chaplin vernietigd. Als producer vond hij waarschijnlijk de prestaties van hoofdactrice Edna Purviance ondermaats. Het is de enige langspeelfilm van Chaplin die nu niet meer bestaat.

* Hij staat op de 79ste plaats in "The Top 100 Movie Stars of All Time" van Empire Magazine (UK)

* Zijn acteerprestatie in City Lights (1931) staat op de 24ste plaats in “Premiere Magazine's 100 Greatest Movie Characters of All Time”.

* Hij werd in 1975 geridderd door Hare Majesteit Koningin Elizabeth II

* Hij ligt begraven op de begraafplaats van Corsier-Sur-Vevey, waar hij woonde tot zijn dood.

* Er gaat het verhaal de ronde dat hij ooit meedeed aan een Charlie Chaplin look-a-like wedstrijd en dat hij derde werd. Andere versies beweren dat hij tweede werd.

* Stan Laurel was zijn vervanger op de Britse podia, in het geval dat Chaplin zelf niet kon meedoen.

* Zijn bolhoed en wandelstok werden in 1987 verkocht voor $150,000

* Hij had eigenlijk blauwe ogen, maar door de zwart-wit films en de zwarte make-up rond zijn ogen, dacht iedereen dat ze bruin waren.

* Battleship Potemkin van Sergei M. Eisenstein uit 1925 was zijn favoriete film.

* Hij staan op de negende plaats “Greatest Movie Star of all time” door Entertainment Weekly.

* De laatste film die hij zag (en waar hij zeer van genoot) van Rocky (1976).

* Hij regisseerde en speelde in 4 films die opgenomen zijn in “the American Film Institute's 100 Funniest Movies”: The Gold Rush (1925) op 25, Modern Times op 33, The Great Dictator op 37 en City Lights (1931) op 38.

4 Conclusie

Chaplin is één van de grootste mannen die de cinema ooit heeft gekend, dat staat vast. Iedereen herkent hem, en hij is talloze malen geïmiteerd, gekopieerd en geparodieerd.

Maar de vraag of Chaplin nu een communist was, hang af van persoon tot persoon. Dat hij socialistische interesses en sympathieën had, is zeker. In de Verenigde Staten werd al moord en brand geroepen bij licht socialistisch gedachtegoed, dus Chaplin zou dan zeker als communist omschreven worden.

Maar ik ben het volkomen met hem eens: de New Deal van president Franklin D. Roosevelt was een goede zet om de nationale economie terug op te bouwen. In mijn ogen was het een goede stap van de regering om in te grijpen.

The Life of Charlie Chaplin: a Story of Success | Arne Pepermans 6LWt Pagina 8

[1] "The Charlie Chaplin Studio." Welcome to Cobbles.com. 2005. Web. 07 Jan. 2010. <http://www.cobbles.com/simpp_archive/charlie-chaplin-studio.htm>.

[2] "Gespecialiseerde film." Wikipedia, de vrije encyclopedie. Web. 08 Jan. 2010. <http://nl.wikipedia.org/wiki/Gespecialiseerde_film>

[3] "Film Sound History: 20's." Middle Tennessee State University. Web. 12 Jan. 2010. <http://frank.mtsu.edu/~smpte/twenties.html>.

[4] "Smile - Charlie Chaplin's theme music for Modern Times." Edna Purviance - Charlie Chaplin's Leading Lady - Welcome to Paradise. Web. 12 Jan. 2010. <http://www.ednapurviance.org/chaplininfo/smile.html>.

[5] Modern Times (1936)." Greatest Films - The Best Movies in Cinematic History. American Movie Classics Company LLC. Web. 12 Jan. 2010. <http://www.filmsite.org/mode.html>.

[6] "The Great Dictator Movie Facts and Details." AMC Movie Guide. Web. 12 Jan. 2010. <http://movies.amctv.com/movie/20649/Great-Dictator/details>.

[7] Een cameo is een korte verschijning van een prominent persoon (acteur, regisseur, producer,…) in één enkele scène van een film. ("Cameo - definition of cameo by the Free Online Dictionary, Thesaurus and Encyclopedia." Dictionary, Encyclopedia and Thesaurus - The Free Dictionary. Web. 11 Jan. 2010. <http://www.thefreedictionary.com/cameo>.)

[8] Robinson, David. Movie Icons: Chaplin. Pag 181. Ed. Paul Duncan. Köln: Taschen, 2006. Print.

[9] "YouTube - Charlie Chaplin receiving an Honorary Oscar®." YouTube - Broadcast Yourself. Web. 5 Jan. 2010. <http://www.youtube.com/watch?v=J3Pl-qvA1X8>.

[10] "Sir Charles Chaplin." All the Oscars. Web. 11 Jan. 2010. <http://theoscarsite.com/whoswho/chaplin_c.htm>.

[11] "The Oscars(R) - Record-Breakers." Biography.com. Web. 5 Jan. 2010. <http://www.biography.com/oscars/oscars_records.jsp>.

[12] "Manoir de Ban." :: Corsier-sur-Vevey ::. Web. 11 Jan. 2010. <http://www.corsier-sur-vevey.ch/divers/manoir-de-ban/index.htm>.

[13] "Charles Chaplin - Biography." The Internet Movie Database (IMDb). Web. 5 Feb. 2010. <http://www.imdb.com/name/nm0000122/bio>.

Please be aware that the free essay that you were just reading was not written by us. This essay, and all of the others available to view on the website, were provided to us by students in exchange for services that we offer. This relationship helps our students to get an even better deal while also contributing to the biggest free essay resource in the UK!