Boekverslag 3 duizend schitterende zonnen

Het boek is voor het eerst uitgegeven in mei 2007, ik heb de tiende druk gelezen, deze werd uitgegeven in augustus 2007

Hoofdpersonen

Ik vind dat er maar 2 echte hoofdpersonen in het verhaal zijn, dit zijn Mariam en Laila. Omdat het boek in delen is opgesplitst begint het boek te vertellen over Mariam, daarna een deel over Laila en dan 'n deel samen etc.

Ik begin te vertellen over Mariam. Mariam heeft eigenlijk nooit een fijne jeugd gehad, haar vader was een van de rijkste mensen uit een grote stad, hij kwam iedere zondag naar haar toe, dan nam hij altijd een cadeautje mee en gingen ze leuke dingen doen. Haar vader is van haar moeder gescheiden omdat haar moeder arm was. Als Mariam 15 jaar is pleegt haar moeder zelfmoord en dan gaat ze een tijdje bij haar vader wonen. Een paar maanden later moet Mariam trouwen met een schoenmaker in Kabul die 30 jaartjes ouder is als Mariam. U begrijpt natuurlijk wel dat Mariam helemaal geen leuke jeugd heeft gehad want ze leefde maar in een hutje en verveelde zich daar.

Nu ga ik iets vertellen over Laila. Laila woont met haar vader en moeder in een mooi huis, ze brengt veel tijd door met haar vriendje Tariq, die haar buurjongen is. Als er een "oorlog" uitbreekt vallen er bommen waardoor Laila haar ouders verongelukken en Laila zwaar gewond raakt. Tariq en zijn ouders waren gelukkig al gevlucht.

Als Laila bij Rasheed, de schoenmaker komt moet zij er ook mee trouwen, ze is dan pas 13 jaar. In het begin hebben Mariam en Laila veel ruzie maar na een tijdje leven ze goed met elkaar mee en ontstaat er een vriendschap.

Samenvatting

Ik heb een aantal samenvattingen gelezen, maar deze vond ik de beste.

Deel 1

Mariam is in 1959 geboren. In 1964 (5 jaar oud) hoort ze voor de eerste keer dat haar moeder Nana haar "harami" noemt. (= bastaardkind) Mariam is het onwettige kind van de rijke bioscoopeigenaar Jalil en de huisbediende van hem, Nana. Toen Nana ongewenst zwanger was, werkte de familie van Jalil het meisje het huis uit. Nana is daardoor erg verbitterd, want haar levensomstandigheden zijn armzalig (ze wonen in een kolba = hutje) Nana waarschuwt Mariam hoe klein ze ook is al voor mannen, want vrouwen zullen in het land altijd het onderspit moeten delven. Wanneer Jalil Mariam bezoekt zijn de verhalen over haar bevalling verschillend van die haar moeder vertelt. Er is een soort strijd gaande tussen Nana en Jalil. Nana kan niet uitstaan dat Mariam zoveel optrekt met Jalil; wanneer hij haar wekelijks bezoekt en kleine cadeautjes meeneemt, gaan ze vaak samen vissen.

Mariam geeft aan een mullah aan dat ze graag naar school zou willen, maar haar moeder wil daarvan niets weten. Vrouwen hoeven namelijk maar n ding in hun leven te leren en dat is: "dingen te doorstaan." Mariam is best leergierig en via haar vader komt ze veel te weten. Daardoor is er toch een bijzondere band tussen haar en hem.

In 1973 wordt de monarchie afgeschaft in Afghanistan. Mariam zou wel in het huis bij Jalil willen wonen. Op haar 15e verjaardag zou ze graag in de bioscoop van haar vader een tekenfilm van Walt Disney willen zien. Het gaat over Pinokkio (geen toevallige titel) en Jalil belooft dat hij haar zal opwachten. Maar dat doet hij niet. Mariam zet dan echter door en gaat op eigen gelegenheid naar haar vader toe. Ze mag niet naar binnen en slaapt op straat, maar wordt naar huis gebracht door een chauffeur. Als hij haar thuis brengt, zien ze dat Nana zich heeft opgehangen. Ze kon het niet hebben dat Mariam haar in de steek heeft gelaten en gedacht dat ze niet meer zou terugkeren. Daardoor krijgt Mariam een schuldgevoel over de dood van haar moeder. Ze gaat bij Jalil logeren. Maar de familie is niet erg enthousiast en ook Jalil speelt nu geen zuivere rol. Haar wordt voorgesteld te trouwen met de 30 jaar oudere man Rasheed, een schoenmaker uit Kabul. Mariam neemt voorgoed afscheid van Jalil.

Ze reist met de bus naar Kabul. Het leven met de veel oudere man valt haar zwaar. Zo moet ze o.a. van hem een burka dragen. Na korte tijd hebben ze ook seks met elkaar (Mariam is nog steeds maar 15 jaar) en het lijkt op een ware verkrachting. Wat later snuffelt ze in de kamer van Rasheed. Ze vindt een pistool en een aantal seksboekjes. Ze is geschokt. Weer wat later is ze toch zwanger, maar ze kan de zwangerschap niet afmaken en krijgt een miskraam. Dat neemt Rasheed haar erg kwalijk: ze kan hem niet de zoon schenken die hij in een eerder huwelijk heeft verloren. Bij een zwemongeluk was deze jongen om het leven gekomen en het verhaal ging dat Rasheed op dat moment dronken was.

De communisten hebben intussen de macht in Afghanistan overgenomen. Terwijl de oorlog in alle hevigheid woedt, wordt de situatie in het huwelijk ook steeds slechter. Mariam kan Rasheed geen kinderen schenken. Mariam wordt erg geziekt door Rasheed. Zo doet hij een keer steentjes door het eten, omdat hij zo over haar kookkunst klaagt. Ze moet kauwen en verliest een paar kiezen. Op straat ontmoet ze wel eens een vrouw Fariba. Die moedigt haar wat aan zeer tegen de zin van Rasheed. Deze vrouw baart aan het einde van deel 1 een meisje, dat Laila heet. Dat vormt de overgang naar deel 2.

Deel 2

Laila is een negenjarig meisje dat graag naar school gaat. Ze wordt in een intellectueel gezin opgevoed en heeft grote bewondering voor haar vader. De juf is onder invloed van de bezetters pro-Russisch. Laila's vader is een afgezette leraar, maar vindt ook voor een vrouw opleiding heel belangrijk.

Laila heeft een vriendje Tariq die een kunstbeen heeft. Als Laila door jongens uit de buurt wordt gepest (urine spuiten uit een waterpistool) komt hij voor haar op, schroeft zijn kunstbeen af en mept er vrolijk op los. Laila is voortaan veilig. Haar moeder Fariba krijgt een tik wanneer ze hoort dat haar beide zoons (Laila's broers) in de verzetsoorlog tegen de Russen om het leven zijn gekomen. Ze is daarna flink de weg kwijt. Daarentegen heeft Babi (haar vader) een American Dream. Hij hoopt ooit nog eens te vluchten: via Pakistan naar Amerika.

In 1988 verlaten de Sovjets het land en komt er een binnenlandse machtsstrijd. Tariq is in 1992 16 jaar en Laila 14. Ze zijn inmiddels verliefd op elkaar geworden; zo kussen ze elkaar voor het eerst. Tariq laat haar een pistool zien en daarvan schrikt Laila toch wel: maar Tariq wil haar graag verdedigen. Haar vriendinnetje Giti komt om bij de steeds vaker terugkerende raketaanvallen op Kabul. Dan heeft Tariq slecht nieuws: hij wil naar Pakistan vluchten met zijn ouders. Daarna hebben ze voor de eerste keer seks: dat mag eigenlijk niet, maar hun liefde is te groot.

Tariq vertrekt en niet lang daarna geeft ook Babi aan dat hij weg wil. Hij denkt met weemoed aan de pracht van Kabul (zie blz. 180- de titelregels) Laila vindt het allemaal niet weg, want ze denkt dat ze Tariq terug zal kunnen vinden. Dan wordt ook hun familie het slachtoffer van een raketaanval. Het huis wordt getroffen. Laila's ouders komen om.

Deel 3

Rasheed en Mariam hebben het lichaam van Laila gevonden tussen de puinhopen en haar naar het ziekenhuis gebracht. Laila overleeft de aanval en ze mag nu in het huis van Rasheed opgroeien. Die heeft een bijbedoeling. Laila is een erg mooi en fris meisje. Op een dag komt er een man in zijn huis vertellen dat hij slecht nieuws heeft voor Laila. Hij heeft in Pakistan naast een jongeman gelegen die zwaar gewond was bij een raketaanval. Hij was nu beide benen kwijt en was ten slotte overleden. Laila is geheel van slag: haar grote jeugdliefde is dood.

Dan vraagt Rasheed of zij zijn vrouw wil worden: Mariam is erg kwaad wanneer Laila toestemt. Als snel wordt duidelijk waarom: Laila is namelijk zwanger van haar eenmalige seksavontuurtje met Tariq. Tijdens haar "ontmaagding" van Rasheed kerft ze met een mes wat bloed uit haar vinger om het zogenaamd doorboorde maagdenvlies na te bootsen.

Later verandert de vriendelijke Rasheed in een beest voor beide vrouwen. Mariam moet doen wat Laila wil, maar weigert dat. Ze haat de mooie Laila. Maar toch gaat dat op den duur veranderen. In 1993 wordt er geen zoon maar een meisje geboren. Laila noemt haar Aziza, maar Rasheed is woedend: hij wilde een zoon hebben en besteedt nauwelijks aandacht aan Aziza. Mariam merkt dat het kind haar wel aardig vindt en smelt voor haar als een vrouw die zelf ooit graag kinderen wilde hebben. Rasheed wil kort na de bevalling weer seks, maar Laila wil dat niet. Mariam wordt als de kwade genius erachter gezien en wordt door Rasheed met een riem geslagen. Laila springt dan voor haar in de bres en daarna gaat het beter tussen de vrouwen. Laila kan de vernederingen en de liefdeloosheid van Rasheed voor haar dochtertje het allemaal niet meer aan en beraamt een vluchtplan. Bij het busstation moeten ze een man in de arm nemen, want het zou te opvallend zijn wanneer vrouwen alleen reisden. Hij verraadt hen echter aan de politie en deze brengt de meisjes weer terug naar huis. Rasheed is woedend en sluit de vrouwen na ze eerst afgetuigd te hebben in een donkere dichtgetimmerde kamer zonder eten en drinken op. Na en paar dagen haalt hij hen tevoorschijn en bedreigt Laila met de dood wanneer ze weer eens vlucht.

In 1996 komen de Taliban aan de macht. Het wordt nu allemaal nog erger. Rasheed omarmt de ideen van de fanatieke geloofsgroepering, want vrouwen mogen helemaal niets meer: niet alleen op straat, niet naar school. Ze worden gestenigd bij overspel. Vrouwen zijn helemaal niets waard. Via een telefoontje naar haar eigen dorp hoort Mariam dat haar vader overleden is in 1987. Ze had een keer gezien dat hij haar wilde opzoeken (de Mercedes stond voor de deur) maar ze had hem niet willen ontvangen (zie de spiegeling met vroeger)

Intussen verwacht Laila haar tweede kind maar er zijn nauwelijks voorzieningen om te bevallen. Er is n vrouwenziekenhuis waar ze wordt geholpen bij de bevalling; maar het wordt een keizersnede, omdat het kind verkeerd ligt. Eer is geen medicijn om te verdoven. Laila ondergaat de keizersnede zonder verdoving. Het is een erg moedig meisje. Het wordt nu wel een zoon: Zalmai. Het is duidelijk dat Rasheed dit kind voortrekt. Hij mag alles en krijgt alles van zijn vader. In tegenstelling tot wat de Taliban willen, heeft Rasheed wel een tv in huis gehaald. Maar er komen steeds meer razzia's (huiszoekingen) en op een dag verbergen Mariam en Laila de tv in een door hen gegraven put. Rasheed heeft steeds minder inkomen en stelt voor om Aziza te laten bedelen, maar dat verhindert Laila. Intussen vermoedt Rasheed dat Laila een kind is van Tariq en maakt daar nogal wat toespelingen op. Bij een brand wordt zijn zaak vernietigd en daarna hebben ze het echt arm. Aziza wordt daarom in een weeshuis opgenomen, want er is geen geld om een vijfde mond te voeden en het is toch maar een bastaardkind, denkt Rasheed. Omdat Laila als vrouw niet alleen over straat mag om Aziza te bezoeken, wordt ze erg afhankelijk van Rasheed die haar dagelijks ziekt.

De Taliban voeren inmiddels een schrikbewind. Op een dag kan Laila haar ogen niet geloven. Tariq staat voor haar huis. Ze haalt hem binnen tegen de regels in en hij vertelt over zijn leven na zijn vertrek: hij is in de gevangenis terecht gekomen wegens hasjsmokkel, zijn ouders zijn bij hun vlucht naar Pakistan gedood . Laila vertelt hem dat hij een dochter (Aziza) heeft. Zalmai heeft inmiddels aan zijn vader verteld dat Laila een man in huis heeft gehaald en dat zij met hem gesproken heeft. Dat is zeer tegen de rituelen van de Taliban en er is in zekere zin sprake van overspel. Rasheed slaat Laila daarvoor met een riem en hij gaat nog verder door haar bijna te wurgen. Mariam die het ziet, springt nu voor Laila in de bres. Ze pakt een spade en slaat daarmee op het hoofd van de door haar gehate echtgenoot. Laila vlucht met Tariq, Aziza en Zalmai (die van niets weet) weg, want Mariam zegt dat ze de schuld op zich zal nemen. Ze geeft zich aan bij de politie en krijgt na ene weinig democratisch proces de doodstraf: verzachtende omstandigheden gelden niet voor vrouwen en getuigen zijn er immers niet. Na tien dagen cel wordt ze in het voetbalstadion doodgeschoten.(een normaal Taliban ritueel, dat ook al in de eerste roman "De vliegeraar"als motief voorkomt.)

Deel 4

Laila en Tariq zijn naar Pakistan gevlucht, waar ze onderdak en werk krijgen van een bevriende man die een hotel runt voor toeristen. Het hele gezin moet het hotel schoonhouden: er komen veel toeristen. Aan Zalmai is alleen verteld dat zijn vader hem in de steek gelaten heeft. (De Pinokkioleugen?)

Dan komt de aanval op New York (11 september 2001) en de wereld verandert heel snel. Bush valt Afghanistan binnen en er lijkt een veiliger vaderland te komen.

Laila vindt in 2002 dat ze terugmoet naar Afghanistan om het land weer te helpen opbouwen. De Taliban zijn verdreven en de scholen zijn ook voor meisjes weer open. Opnieuw komen de titelregels van de roman in de tekst voor: ze geven het verlangen van Laila naar Kabul aan.

Op de weg naar Kabul gaat ze langs het geboortedorp van Mariam: ze wil zien hoe haar vriendin heeft gewoond. Ze schrikt van de omstandigheden en van het huisje waarin Mariam is opgegroeid. De zoon van de mullah overhandigt haar een doos die de overleden vader van Mariam, Jalil, voor haar heeft afgegeven. Er zitten drie dingen in:

  • een videoband van Pinokkio (dat begrijpt Laila niet) maar het was de film die Mariam graag wilde zien op haar 15e verjaardag. Jalil heeft eigenlijk toch woord gehouden.
  • een brief waarin hij zijn spijt betuigt over zijn vaderlijke handelwijze van vroeger. Hij is Mariam in Kabul een keer gaan opzoeken, maar ze had hem niet binnengelaten. Nu hij de brief schrijft, in 1987, is hij ernstig ziek en hij zal niet lang leven. Hij hoopt dat ze zijn excuses zal aanvaarden.
  • een jutezakje waarin nogal wat dollars zitten als deel van de erfenis voor Mariam.

Met dat geld dat nu voor Laila is, kan ze wel wat goeds verrichten. In 2002 zien we haar in Kabul het weeshuis waar Aziza zat, renoveren. De weeskinderen zijn haar erg dankbaar. Op de laatste pagina voelt Laila aan haar buik: ze is weer zwanger van Tariq. Als het een meisje wordt , weet ze wel welke naam ze haar dochter wil geven.

Artikel waarom ik vind dat het een literatuurboek vind.

Je kan bijvoorbeeld zien aan de hoofdpersonen dat ze later in het boek volwassen zijn, Mariam is op het einde geloof ik (2002 - 1959 = 43) 43 jaar. Laila is dan 2 jaar jonger dan Mariam. Hieraan kun je zien dat het een literatuurboek is.

Ik vind dat in dit boek hl erg veel dingen worden beschreven zoals karakters, hoe dingen eruitzien etc., het wordt trouwens ook heel erg goed gedaan vind ik. Hieraan kun je ook zien dat het een literatuurboek is, want dit wordt minder gedaan in boeken die niet literair zijn. Ik zal een voorbeeld geven: (bladzijde 54-55, beschrijving hoe Mariam vindt dat ze eruit ziet) Mariam zag er eerst haar eigen gezicht in, de ongewelfde lelijke wenkbrauwen, het platte haar, haar ogen, vreugdeloos, groen en zo dicht bij elkaar staand dat ze wel leek te loensen. Haar huid was ruw en zag er slap en puisterig uit. Ze vond haar voorhoofd breed, de kin te smal, de lippen te dun.

Dit vind ik echt iets wat je alleen in een literatuurboek tegen komt, zo'n uitgebreide beschrijving zie je normaal niet in een niet-literair boek.

Ook iets wat ik erg goed vond is dat haat, vriendschap, schaamte, vreugde en liefde, super goed wordt beschreven, je kunt dit z goed zien omdat op iedere bladzijde van het boek wel zo'n beschrijving staat. Gevoelens worden in niet-literaire boeken wel goed beschreven vind ik, zoals bijvoorbeeld in "Spijt" maar in veel niet-literaire boeken wordt daar niet heel erg veel aandacht aan besteed, en in dit boek juist erg veel en ik denk dat, dat ook een kenmerk is van een literair boek.

Pozie is ook een kenmerk van een literatuur boek, ik heb van een site die u dadelijk ook in mijn bronvermelding ziet dit gedicht gehaald, dit gedicht kunt u lezen op de volgende bladzijde. Het gedicht staat ook in het boek, hierin worden nogmaals de gevoelens van de hoofdpersonen beschreven.

Duizend schitterende zonnen

Door de mazen van mijn verstikkend gewaad ontluikt het. Kom mijn dochter verberg je in de plooien, hoor het tekeergaan van mijn hart duizend keer liever dan het geweld daarbuiten. Voel mijn hartstochtelijke liefde geborgen in de ingewanden van mijn ziel. Pijl de diepte mijn dochter, van de liefde voor mijn liefste waaruit je bent ontstaan. Bescherm je oren voor het oorverdovende, je hart voor het hartverscheurende, je ogen voor het oogverblindende.

Gewond en geschonden, vechtend, vluchtend uit de klauwen van de krankzinnige weerzinwekkende verloor ik hoe schrijnend, nadat ik mijn liefste had gevonden, plotseling ju, voor mj een moeder nog schijnend met duizend schitterende zonnen.

Bronvermelding

  • http://www.1001gedichten.nl/gedichten/8579/duizend_schitterende_zonnen/ (Gedicht)
  • http://www.scholieren.com/boekverslagen/24520 (Samenvatting)

Please be aware that the free essay that you were just reading was not written by us. This essay, and all of the others available to view on the website, were provided to us by students in exchange for services that we offer. This relationship helps our students to get an even better deal while also contributing to the biggest free essay resource in the UK!