De aanval op Pearl Harbor

Inleiding

Pearl Harbor 7 December 1941. Vrijwel iedereen zal de datum kennen. Voor wie de datum niet kent is Pearl Harbor wel een bekende naam die een paar belletjes zal laten rinkelen. Op 7 December viel het keizerrijk Japan Amerika aan door de haven Pearl Harbor via een luchtaanval te bombarderen. Bijna de hele Amerikaanse vloot lag in de haven op dat moment. De bemanning op de schepen lag veelal te slapen. Velen van hen vonden de dood op de zondagmorgen van 7 December. Waarom werd Pearl Harbor aangevallen? Hoe werd deze aanval voorbereid, wat waren de gevolgen van de aanval? Al deze vragen zullen beantwoord worden in de komende pagina's.

Hoe was de aanval op Pearl Harbor voorbereid?

Om antwoord te kunnen geven op deze vraag moeten we eerst kijken naar welke rol Japan in de tweede wereldoorlog speelde. In Europa waren het Hitler en Mussolini die de almacht wilden hebben, in Azi was dit Japan. Om hun macht veilig te stellen sloten Duitsland, Itali en Japan een pact op 27 September 1940. In dit pact beloofden ze elkaar dat ze elkaars leidende positie zouden erkennen in 'The new order'. Mocht het zo zijn dat een van hen zou worden aangevallen dan zouden de anderen militaire steun bieden. Dit had voor alle drie natuurlijk heel erg veel voordeel. Het betekende dat ze hun eigen gang konden gaan, maar ook gesteund zouden worden wanneer ze tegengewerkt werden. Ook betekende het een stukje veiligheid voor wanneer de Verenigde Staten toch zouden gaan deelnemen aan de oorlog.

Sinds de Duitse aanval op Polen had Duitsland tal van oorlogsverklaringen op haar dak gekregen en de drie twijfelden er niet aan of deze oorlog zou spoedig een wereldoorlog worden.

Het feit dat Amerika het Verenigd Koninkrijk al materieel had gesteund liet wel zien dat de Amerikanen niet Hitler gezind waren. Dit was voor de drie landen een bevestiging dat ze de bescherming tegen de V.S. nodig zouden hebben.

Haat

De angst voor Amerika bestond dus al. De haat tegen de Verenigde Staten werd flink aangewakkerd door een aantal gebeurtenissen. Ten eerste bezette Japan Indochina in 1940. Dat viel onder Franse controle, maar Frankrijk capituleerde. Tegelijkertijd oefende Japan druk uit op Siam (wat wij nu kennen als Thailand). Zowel Nederland als de Verenigde Staten zetten hun olie-export stop als reactie hierop. Waar dit voor Nederland genoeg maatregelen waren, stelde de Amerikanen ook nog embargo's in op sloopijzer, staal en vliegtuigbrandstof. Op deze manier werd Japan afgesneden van de grondstoffen zie zij nodig had. Het rijk werd bang voor gezichtsverlies. Volgens de bevelhebber van de marine:"Oorlog of Vrede is nu een kwestie van leven of dood."

De Verenigde Staten zelf had op dat moment geen strijdmacht die hun positie in de Filippijnen kon beschermen, ook lagen de bases die in de buurt van Japan lagen allemaal te ver weg om binnen korte tijd strategische doelen in Japan te bereiken. De conclusie voor de Verenigde Staten was dat zij een nieuwe basis nodig had in de Stille Oceaan. Zoals we nu allemaal weten moest die basis in Pearl Harbor, een haven in Oahu komen. Oahu is een eiland van Hawa. Naast de basis hadden ze er ook een deel van de Pacifische vloot liggen. Ook breiden de Amerikanen hun strijdmacht op de Filippijnen uit om hun macht en aanwezigheid te laten zien aan de Japanners. In juli 1941 werden er B-17-bommenwerpers aan de strijdmacht toegevoegd, de bedoeling was dat dit ervoor zou zorgen dat de Japanners de Filippijnse eilanden niet zouden aanvallen.

De economische situatie in Japan was slecht en het rijk hoopte via uitbreiding in de omringende landen geld te bemachtigen uit kolonin. Maar daar was een Amerikaanse basis die ervoor zorgde dat alle plannen van het keizerrijk niet door konden gaan.

Het feit dat de basis er was en dat de Amerikanen de enigen waren die dankzij hun neutraliteit nog niet overheerst werden door de Duitsers of Italianen zorgde ervoor dat zij een bedreiging waren voor de Japanners.

Pearl Harbor

De Amerikanen hadden wel degelijk door dat er een dreiging uitging van het Japanse rijk. Daarom zorgden ze ervoor dat er veel gepatrouilleerd werd en maakten ze veel vluchten vanaf Pearl Harbor.

Maar omdat er te weinig vliegtuigen waren boden deze patrouilles geen volledige bescherming.

Eigenlijk was de basis van Pearl Harbor zo ideaal niet. De haven ligt meer dan 3600 kilometer van San Francisco. Wanneer er in de haveningang een schip tot zinken gebracht zou worden, zou de haven onbruikbaar worden, voordat de vloot open zee had bereikt waren ze drie uur verder. En wanneer de vloot in de haven lag vormde ze een enorm doelwit voor de vijand. Ook was het zo dat volledige mobilisatie van de vloot plus het laten uitvaren van de vloot miljoenen dollars kostte en er geen bevelhebber was die het risico wilde lopen om voor niets zo'n order te geven.

In Mei 1940 was Admiraal James Richardson de bevelhebber van de basis. Hij was van mening dat de schepen niet thuishoorden in de haven van Pearl Harbor, maar in veilige havens aan de westkust. Echter toen hij deze bezwaren bij de president neerlegde werd hij van zijn post ontheven en kwam Pearl Harbor onder het bevel van Admiraal Husband Kimmel.

Dreiging

Vanaf 16 Oktober 1941 begint de Amerikaanse media zich bewust te worden van de dreiging. Vanaf dat moment besteden ze in hun nieuwsartikelen aandacht aan de dreiging. Maar wat voor de media een duidelijke dreiging lijkt is dat niet voor de inwoners van Amerika. Zij voelen zich beschermd door hun leger en besteden daarom vrijwel geen aandacht aan de artikelen. Op dat moment is Henry Lewis Stimson de minister van defensie en hij besluit, ondanks het feit dat hij zich wel bewust is van de bedreiging, :"Het is nu een tijd van wachten, zodat Japan de eerste stap kan doen, waarna wij ze direct kunnen aanvallen." Japan en Amerika blijven in onderhandeling met elkaar, maar de onderhandelingen willen geen vruchten afwerpen. Op 5 November worden een zestal boodschappen onderschept waarin staat dat de onderhandelingen met Amerika voor 25 November afgerond moeten zijn.

Plan Z

Yamamoto, die de leiding heeft over de Japanse oorlogsoperatie wil het hele Zuidelijke Pacifische gebied in zijn macht hebben en ontwikkelt daarom een strategie om Pearl Harbor, de Filippijnen en alle andere niet-Japanse plaatsen in dit gebied op precies het zelfde moment aan te vallen. Het plan, dat op 7 November door Yamamoto gepresenteerd wordt, is bekend onder de naam 'plan Z'.

Bij de Japanse marine is er niemand die beter bekend is met Pearl Harbor dan Yamamoto zelf. Op zijn vlaggenschip Nagato hangt hij in zijn hut een kaart van de basis waarop hij allerlei verschillende aantekeningen heeft gemaakt. Omdat alles op de basis, zoals over het algemeen het geval is op militaire basissen, volgens een bepaalde regelmaat gaat weet hij precies wanneer hij in de haven de grootste scheepsconcentratie kan aantreffen. Hij weet zodoende dat de luchtafweer niet voldoende is . Daarom besluit hij dat ze Pearl Harbor het beste via de lucht kunnen aanvallen. De naam 'plan Z' komt van het Z-signaal van Admiraal Heihachiro Togo tijdens de slag bij Tsushima in 1905, waar Yamamoto zich door liet inspireren. Ook wist hij van de Britse luchtaanval op 11 November 1940 op de Italiaanse vloot in Tarente waarbij door vierentwintig vliegtuigen drie slagschepen tot zinken werden gebracht. Van de vierentwintig vliegtuigen, gingen er maar drie verloren. Ook de Amerikanen wisten hiervan en begrepen wat deze kennis teweeg kon brengen, maar Admiraal Kimmel weigerde om anti-torpedonetten te laten installeren, omdat hij simpelweg vond dat dit de bewegingsvrijheid van de schepen zou hinderen.

Tactiek

Yamamoto zelf gaf er de voorkeur aan om de slagschepen buiten gevecht te stellen, omdat hij van mening was dat dit echt een harde klap voor de Amerikanen zou betekenen. Maar toen hij echter zijn plan om Pearl Harbor aan te vallen door middel van vliegtuigen die zouden opstijgen van vliegdekschepen voorlegde aan kapitein Minoru Genda, een specialist in luchtaanvallen, kreeg hij de raad om juist de Amerikaanse vliegdekschepen aan te pakken, omdat die de grootste dreiging zouden vormen voor de Japanse Keizerlijke Marine.

Op dat moment was het Japan die beschikte over twee van 's werelds grootste vliegdekschepen: de Akagi die 91 vliegtuigen kon vervoeren en de Kaga. Samen met de Hiryu, Soryu,Zuikaku en Shokaku telde de Japanse marine zes vliegdekschepen. Genda wilde ze het liefst allemaal inzetten, wat bekenden dat er in totaal 441 vliegtuigen ingezet zouden worden, in combinatie met duikboten. De voorkeur werd gegeven aan torpedo's in plaats van bommen, omdat deze krachtiger en nauwkeuriger zijn.

Yamamoto kon helaas niet zelf het bevel voeren over deze aanval, hoewel hij dat wel heel graag wilde, maar hij had zoveel andere verantwoordelijkheden dat het niet kon. Als vervanging koos men schout-bij-nacht Chuichi Nagumo die geen expert was op het gebied van vliegtuigen. Deze was alles behalve blij toen hij hoorde van de verantwoordelijkheid van zijn taak. Maar ging er vanwege het feit dat Japan nog niet in oorlog was met de VS vanuit dat de aanval waarschijnlijk toch niet door zou gaan. Ook was het plan nog helemaal niet goedgekeurd door het Japans opperbevel.

Onwetend

Keizer Hirohito werd niet op de hoogte gehouden van de plannen om de Amerikaanse basis in Pearl Harbor uit te schakelen door zijn ministers en generaals. Yamamoto was namelijk op veel weerstand gestuit toen hij zijn plan, nadat hij het had voorgelegd aan Genda, ook voorlegde aan de marine. Yamamoto bleef van mening dat wanneer het tot een oorlog zou komen Amerika een vernietigende slag moest worden toegebracht, zodat Japan zonder tegenstand de Filippijnen , Malakka en Nederlands-Indi kon bezetten voordat de Amerikaanse marine hersteld zou zijn.

Onderhandelingen

Japan bleef onderhandelen met Amerika om geen argwaan te wekken. Japan stuurde op 10 November een onderhandelingsvoorstel, waar de Amerikanen totaal geen reactie op gaven. Tien dagen later deed Saber Kurusu, de Japanse onderhandelaar een nieuw voorstel. De deadline van 25 November, werd naar 29 November verplaatst. De Amerikaanse minister van defensie bleef opvallende uitspraken maken waaruit bleek dat Amerika wel oorlog wilde, maar niet zelf 'schuldig' wilde zijn.

De Japanse media schreven dat op 25 November een grote vloot de Japanse haven had verlaten, volgens heen voer deze deels richting de Filippijnen en deels richting de straat van Formosa, het zuidoosten van China. Maar in werkelijkheid vertrok de vloot pas een dag later. Op die dag verliet Nagumo de baai van Hitokappu aan de oostzijde van Etorofu met 6 vliegdekschepen, 423 vliegtuigen, 2 slagschepen, 28 onderzeers, 2 kruisers en 11 torpedojagers. Vanaf het vertrek heerste er een strikte radiostilte tussen de schepen zodat de Amerikanen hen niet zouden kunnen opmerken.

De reactie van Amerika op het voorstel van Kurusu op 20 November bevatte zulke hoge eisen dat men van te voren wist dat Japan hier nooit op in zou gaan. Ook dit laat weer zien dat Amerika een oorlog probeerde uit te lokken. Een dag nadat dit tegen voorstel was gedaan, zond Stimson berichten naar de Pacifische vloot. In deze berichten waarschuwde hij voor vijandelijke acties van Japan.

Oorlog de enige oplossing

Japan was van mening dat onderhandelen met Amerika geen zin had, maar dat oorlog de enige oplossing was. Toch bleef Japan met Amerika onderhandelen om de schijn op te houden.

De FBI onderschepte op een gegeven moment een bericht over een op handen zijnde oorlog, maar men negeerde dit bericht om geen paniek te zaaien onder de bevolking. Maar vanwege de steeds duidelijker wordende oorlogsdreiging besloot de Amerikaanse marine wel dat zij zichzelf niet zou laten aanvallen zonder zelf paraat te zijn. Er werd een vliegdekschip naar Midway ten noordwesten van Hawa gestuurd en twee anderen naar een ander gebied. Ook dit was weer een teken dat Amerika zich wel degelijk bewust was van de dreiging van Japan. Maar of men was niet alert genoeg, of men negeerde alles volkomen, omdat een oorlog belangrijker was dan mensenlevens. In ieder geval was het op dat moment al 5 December.

Op 6 December ontcijferde een Amerikaanse telegrafist een aantal Japanse boodschappen, die al elke dagen daarvoor waren onderschept. Het werd hem duidelijk dat er opnieuw aanwijzingen voor een oorlog waren, maar zijn chef wilde dat hij de boodschap zou laten rusten.

Op 6 December ontving Hirohito, de keizer van Japan, een bericht van de Japans-Pacifische vloot. Dit bericht werd vlug beantwoord. Op 7 December, om 10:32 en 12 seconden 's ochtends plaatselijke tijd las Franklin D. Roosevelt dat Japan NIET de oorlog aan Amerika verklaarde, maar wel tot de conclusie was gekomen dat verder onderhandelen met Amerika geen zin meer had.

Deelvraag 2

Wat waren de gevolgen van de aanval op Pearl Harbor?

De dag na de aanval op Pearl Harbor

Herinneringsposter aan Pearl Harbor uit 1942Op 8 december kort na twaalf uur sprak president Roosevelt een gezamenlijke zitting van het Congres toe. In zijn rede zei hij: 'Gisteren, 7 december 1941, een dag die in schande zal voortleven, zijn de Verenigde Staten plotseling en opzettelijk aangevallen door zee- en luchtstrijdkrachten van het Japanse keizerrijk.' Hij vroeg het Congres niet om een oorlogsverklaring, hij vroeg alleen of het Congres wilde erkennen dat door de Japanse aanval op Pearl Harbor de Verenigde Staten in een toestand van oorlog gestort was. Met slechts n afwijkende stem werd zijn motie nagenoeg meteen door het Congres aangenomen. De Tweede Wereldoorlog was nu ook voor de Verenigde Staten een keiharde werkelijkheid. Roosevelt had het Congres niet gevraagd de oorlog aan Duitsland en Itali te verklaren. Enkele dagen later maakte Hitler echter een van zijn grootste fouten uit de oorlog. Het Driemogendhedenpact schreef het niet voor, daar Japan de agressor was, maar toch verklaarde Duitsland de Verenigde Staten de oorlog, waarmee Roosevelt zijn handen vrij had om de Europa-eerst-strategie in praktijk te brengen. In Japan liet keizer Hirohito het land weten dat de oorlogstoestand tussen Japan en de Verenigde Staten en Groot-Brittanni was begonnen. Hij beweerde dat de Verenigde Staten, Engeland en China Japan tot het uiterste getergd hadden. Hij verklaarde verder: 'In deze situatie heeft ons keizerrijk voor zijn voortbestaan en zelfverdediging geen andere keuze dan een beroep op de wapens om alle obstakels op zijn weg te verpletteren.' Keizer Hirohito liet het volk weten dat ze niks te vrezen hadden. Hij had het mis, zijn land had juist veel te vrezen. Anders dan ze dachten was de aanval op Pearl Harbor wel een ingrijpende actie geweest, maar de hoofddoelen waren niet verwezenlijkt. Hoogstwaarschijnlijk zou ook de aanval op Pearl Harbor de Amerikaanse Pacificvloot de volgende zes maanden niets tegen de Japanse veroveringen hebben kunnen doen en was Japan vrij geweest om te expanderen. De overval op Pearl Harbor gaf het Amerikaanse volk een prikkel als nooit tevoren. Veel mannen meldden zich aan voor het leger, uit plichtgevoel. Er werd een ware oorlogsindustrie opgebouwd binnen een paar maanden. De VS ontpopte zich als het ware tot een enorme machinefabriek die maar n doel had: Zoveel mogelijk voertuigen maken voor de strijd tegen de vijand. De Japanse admiraal Yamamoto had gehoopt dat Amerika geen zin zou hebben in de verliezen en offers die een oorlog zou vergen. De aanval op Pearl Harbor bleek de Amerikanen juist te motiveren. Hoewel het verlies van zes slagschepen zwaar was, was er geen enkele zware kruiser of duikboot geraakt en de vliegdekschepen waren tijdens de aanval niet in de haven geweest. Dat de Japanners geen verdere aanvallen op de havenfaciliteiten gedaan hadden, was een grote fout. Vernietiging van die faciliteiten zou de Pacificvloot gedwongen hebben terug te vallen op Californi en dat zou de strijd in de Stille Oceaan zeer bemoeilijkt hebben. De aanval op Pearl Harbor was traumatisch, maar met de intacte vliegdekschepen en de ongevenaarde industrile capaciteit van het land, konden de Amerikanen in korte tijd de verliezen in Pearl Harbor goedmaken. De aanval op Pearl Harbor was geen Japanse overwinning, maar een mislukking die uiteindelijk tot Japans nederlaag leidde. Admiraal Yamamoto wist wat de risico's waren en hij wist ook dat Japan een langdurig conflict met Amerika zou verliezen, maar had gehoopt dat de aanval op Pearl Harbor zo vernietigend zou zijn dat de Verenigde Staten niet voor oorlog zou kiezen. Zo liep het niet: Amerika koos voor vechten.

In de VS zelf ontstond een sterke drang van racisme. Haat tegen over de Japanners en een ontzettend grote wraak gevoel. Er kwamen speciale kampen en de Japanse-Amerikanen mochten niks meer.

De Japanse overmacht

Hoewel admiraal Yamamoto wist dat de overwinning in Pearl Harbor niet bepaald vlekkeloos was, had de Japanse militaire top de loop van de oorlog bepaald. Er werd besloten om met grote snelheid de gegeven kansen ten aanval te gaan. Het Japanse actieplan bestond uit grote operaties in Malakka en de Filippijnen. Met kleinere operaties moesten Hongkong en de kleinere eilanden in de Pacific op de geallieerden veroverd en ten slotte moesten de Japanse strijdkrachten Nederlands-Indi bezetten. Snelheid was het belangrijkste. Het moest allemaal zo snel mogelijk gebeuren zodat de verbaasde Amerikanen niet meer konden reageren en verzet in de Pacific konden organiseren. Zelfs nu de Amerikaanse vloot kapot was, waren de Japanners en de geallieerden in het zuiden nog ongeveer even sterk. De geallieerden hadden in totaal elf divisies, onder andere in Nederlands-Indi en de Filippijnen. De Japanners hadden in totaal ook elf divisies. Het aantal manschappen was gelijk, maar de geallieerden waren in het nadeel. Ze konden nooit een gesloten front tegen de Japanners maken. Zo konden de Japanse troepen gebruikmaken van het verrassingselement en hun mobiliteit en de geallieerden op zwakke plaatsen overrompelen. Bovendien hadden de Japanners in het hele gebied op zee en in de lucht een groot overwicht.

Japan veroverde Malakka, de Filippijnen, Nederlands-Indi en nog een aantal andere gebieden waaronder Birma en Borneo. Verder kwamen ze niet, de geplande aanvallen op Australi, India en de VS kwamen nooit serieus van de grond. Van april tot en met juni 1942 voerden de geallieerden en de Japanners met vliegdekschepen een reeks slagen uit die uitmondden in de slag bij Midway, het keerpunt in de Pacificoorlog.

Het keerpunt, de slag bij Midway

Admiraal Ernest King, opperbevelhebber van de Amerikaanse marine en admiraal Chester Nimitz, commandant van de Pacificvloot, wisten met absolute zekerheid dat de Japanners Midway wilden aanvallen. Ze hadden de Japanse codes gekraakt en wisten precies wat Japanners van plan waren. King en Nimitz beseften dat het verrassingselement nu voor hen was en besloten bij Midway stand te houden met vrijwel alles wat ze hadden. De drie beschikbare vliegdekschepen (Hornet, Enterprise en Yorktown) voeren naar een gebied bijna vijfhonderd kilometer ten noordoosten van Midway om daar de komst van de Japanse vloot af te wachten. Samen met de op Midway gestationeerde vliegtuigen waren de Amerikanen nu de gelijke van de hoofmacht, de ervaren vloot van vice-admiraal Nagumo's aanvalsmacht. De Japanners hadden er geen idee van wat hun te wachten stond.

Op 3 juni 's morgens vielen Japanse toestellen de Amerikaanse haven Dutch Harbor op de Aleoeten aan. De aanval was een succes, maar leidde de Amerikanen niet af van het echte doel van Japan: Midway. De Amerikanen hadden zich goed voorbereid, elk vliegtuig zat in de lucht. Kort voor zeven uur 's morgens sloegen de Japanse vliegtuigen toe. Amerikaanse piloten verdedigden zich, maar leden toch zware verliezen. De Japanse vliegtuigen bereikten vrij weinig en konden het Amerikaanse vliegveld niet vernietigen. De commandant van de Japanse luchtaanval meldde dat een tweede aanval nodig was. Nagumo had veel vliegtuigen tot zijn beschikking, maar die waren alleen bewapend met wapens die alleen geschikt waren voor een aanval op de Amerikaanse vloot. Omdat er geen Amerikaanse schepen in de buurt waren liet hij de vliegtuigen bewapenen met wapens die geschikt waren voor een aanval op Midway. Plotseling kwam er een alarmerend bericht binnen van een verkenningsvliegtuig dat er wel Amerikaanse schepen in het gebied aanwezig waren. De herbewapening werd stop gezet. Een aantal duikbommenwerpers vielen de Japanse vloot aan, maar die werden uit de lucht geschoten. Er volgden zo nog een aantal aanvallen, maar de Japanse vloot ontsnapte steeds zonder schade.

Een aantal vliegtuigen van de Enterprise hadden een eenzame Japans schip gevolgd in de hoop dat deze naar de Japanse vliegdekschepen zou leiden. Dat gebeurde, in slecht zes minuten hadden de Amerikaanse bommenwerpers het hart van de Japanse vloot vernietigd.

Admiraal Yamamoto gaf bevel om de Amerikaanse vliegdekschepen direct aan te vallen. Een aantal Amerikaanse schepen en vliegtuigen werden nog verwoest maar Amerika kwam met het verwoesten van alle vier de vliegdekschepen van Japan uiteindelijk als overwinnaar uit de strijd.

Island hopping

Om de Japanners goed terug te dringen had Amerika de tactiek 'island hopping' gebruikt.

In april 1945 landden Amerikanen op het Japanse eiland Okinawa, dat van groot strategisch belang was, omdat het dicht in de buurt lag van het hoofdeiland Kyushu. Zo vechten zij voor eilandje na eilandje. De gevechten duurden tot eind juni. Deze slag kostte 12,500 Amerikaanse soldaten het leven.

Het einde van de vijand, Japan

Om Japan sneller op de knien te krijgen en het besparen van nog meer Amerikaanse soldaten had Washington besloten de atoombom te gebruiken. De uitvinder, Einstein, wilde de atoombom niet gebruiken om een bloedbad te creren. De angst dat de Duitsers ook een atoombom zouden uitvinden, heeft hem overgehaald om met zijn uitvinding naar de Amerikaanse regering te gaan en de bom te gebruiken als massavernietigingswapen. Dit gebeurde op 6 augustus 1945 op de stad Hirosjima, waar tevens ook een belangrijke militaire basis stond, en de 2e bom viel op 7 augustus 1945 op de stad Nagasaki. Dit was een enorme terugslag voor Japan en vrijwel direct na de inslag en een dreiging dat er meer bommen zouden vallen, capituleerde Japan en had Amerika n vijand minder. De oorlog in het Oosten waren voor de Amerikanen voorbij. De Amerikanen waren echter nog niet klaar, omdat ze ook op het Noord-Afrikaanse front vochten en ook op het Europese front en hielpen daar de landen van Europa te bevrijden van de Nazi's.

Conclusie

Amerika is zonder enige grote reden en waarschuwing aangevallen door Japan op een zeer belangrijke marinehaven, Pearl Harbor. Deze aanval was tot op zekere hoogte traumatisch, maar er bleven nog genoeg schepen en vliegtuigen over om goed ten aanval te gaan tegen Japan. Amerika verklaart zo de oorlog aan Japan.

Na een reeks van aanvallen over en weer was voor de Japanners de nederlaag bij Midway catastrofaal. Vier vliegdekschepen en een groot aantal vliegtuigen zijn verwoest. Omdat Japan de troeven in handen had en Amerika geraakt was door de aanval op Pearl Harbor is het nog schokkender voor Japan dat Amerika als het beste uit de strijd komt. Na Midway kwamen er nog een aantal confrontaties en aanvallen van beide kanten maar uiteindelijk heeft Amerika 2 atoombommen op 2 belangrijke steden in Japan gegooid. Wat voor Japan goed begon bij de aanval van Pearl Harbor en de successen van andere aanvallen en veroveringen van een aantal landen, heeft Amerika Japan onder de duim gekregen en later een groot aantal mensen gedood door de atoombommen. Toch blijft de slag bij Midway de beslissende nederlaag voor Japan.

Please be aware that the free essay that you were just reading was not written by us. This essay, and all of the others available to view on the website, were provided to us by students in exchange for services that we offer. This relationship helps our students to get an even better deal while also contributing to the biggest free essay resource in the UK!