De vietnamoorlog

Wat was de reden voor Amerika om zich te bemoeien met de vietnamoorlog en wat had de dominotheorie hier mee te maken?

Vietnam was een van de kolonies van Frankrijk. In de jaren '20 en '30 van de 20e eeuw waren er veel opstanden van het Vietnamese volk tegen deze Franse overheersing. Een groot deel van de Vietnamezen wilden niet langer onderdeel zijn van het Franse koloniale rijk. Er waren nationalistische groeperingen die zich tegen Frankrijk keerden. Vietnamese burgers voegden zich bij dit verzet, onder leiding van Ho Chi Minh. Ho Chi Minh, sinds 1920 lid van de Vietnamese communistische partij en in 1930 oprichter van de Communistische partij van Vietnam, had communistische idealen. Hij had deze idealen in Europa ontwikkeld, waar hij kwam doordat hij matroos was, op een Frans schip. Zijn communistische houding werd door Frankrijk als gevaarlijk aanschouwen, waardoor Ho om onterechte redenen in de gevangenis werd gezet. Ho Chi Minh ontsnapte, geholpen door het medisch personeel, waarna hij naar Rusland vluchtte. In 1941 besluit Ho Chi Minh om terug te keren naar Vietnam, waar hij samenwerkt met de drie meest voorname communistische partijen in Vietnam. Hierdoor werd het voor hem mogelijk om de Vietminh op te richten.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog riep Ho Chi Minh de DRV uit, de Democratische Republiek van Vietnam. Hiermee had hij de macht in Noord-Vietnam. Ho Chi Minh verwachtte dat Amerika steun zou bieden tegen de fransen, aangezien zij antikolonialistisch bekend stonden. Maar ondanks deze anti-kolonialistische houding besluit Amerika om Frankrijk hulp te bieden, aangezien Frankrijk een bondgenoot was van Amerika in de Koude oorlog. Hierdoor besloot Ho Chi Minh om steun te vragen bij de communistische grootmachten, de Sovjet-Unie en China.

Slag om Dien Bien Phu

Vo Nguyen Giap, opperbevelhebber van het Vietnamese leger, trok met zijn leger in 1953 naar het noordwesten. Ze probeerden hiermee tegenover Frankrijk de

indruk te wekken dat ze van plan waren Laos aan te vallen. Dit was echter een

valstrik voor de Fransen, die besloten om bij Dien Bien Phu, een basis aangrensend aan Laos, zich te verdedigen.

De generalen van de Vietminh hadden besloten er alles aan te doen om te voorkomen dat Frankrijk het noordwesten opnieuw in zijn bezit nam en ze wilden kosten wat kost aan het front de overwinning behalen. De Vietminh viel drie maanden lang op verschillende plaatsen Vietnam aan, met de bedoeling om

het Franse leger over het land te verdelen. Op 13 maart 1954 besloot Giap bijna zijn hele leger in te zetten tegen Dien Bien Phu. De Fransen lagen bijna drie maanden lang voortdurend onder vuur, zonder enige hulp van buiten. Op 7 mei 1954 besloot Frankrijk te capituleren. Onder druk van de VS verleende Frankrijk de staat Vietnam op 4 juni 1954 onafhankelijkheid.

Toen de Vietminh in 1954 de slag bij Dien Bien Phu won, werden er maatregelen getroffen. Op de conferentie van Geneve werd een wapenstilstand gesloten. Ook werd er onderhandeld wat er moest gebeuren met Zuid-Vietnam.

De volgende afspraken werden getroffen:

  • Vietnam moet neutraal blijven.
  • De Vietminh trekt zich terug ten noorden van de grenslijn.
  • In 1956 worden er nationale verkiezingen georganiseerd.
  • Militaire troepen mogen niet versterkt worden en er mogen geen militaire bases van andere landen op zijn grondgebied toegelaten worden.
  • Vietnam moet tijdelijk verdeeld worden over de 17e breedtegraad.

Ondanks deze afspraken droomden de Noord-Vietnamezen nog steeds van n Vietnam onder leiding van een communistisch regime, maar om dit te bereiken moesten de Amerikanen uit Zuid-Vietnam verdreven worden en moest Ngo Dinh Diem, de in 1956 gekozen leider, afgezet worden. In 1960 richtten de in Zuid-Vietnam achtergebleven Vietminh-strijders, met hulp van Noord-Vietnam, de Vietcong op. De Vietcong voerde een guerrillaoorlog tegen Zuid-Vietnam, er werden geen grote veldslagen geleverd, maar er waren veel kleine maar krachtige, onverwachte aanvallen. Het was heel erg moeilijk om hier tegen te vechten, aangezien het voor Zuid-Vietnam een raadsel was wie er precies tegen ze vocht. De Vietcong probeerde hiermee de macht te pakken in Zuid-Vietnam,

maar Amerika liet dit niet toe. Als de Vietcong de macht zou pakken in Zuid-Vietnam, zou er een communistisch Vietnam ontstaan, wat een reden was voor

Amerika om in te grijpen. Met de containmentpolitiek die zij al sinds 1947

voerden, probeerden ze te voorkomen dat het ene land na het andere land onder invloed van het communisme zou komen. Dit werd ook wel de dominotheorie genoemd. Dit was dan ook de reden waarom het kapitalistische Zuid-Vietnam steun genoot van Amerika, die bang waren voor een verdere uitbreiding van het communisme.

Invloed van de dominotheorie op ingrijpen Amerika

Al sinds 1947 voerde Amerika een containmentpolitiek. Deze containmentpolitiek was een onderdeel van het Amerikaanse buitenlandse beleid, en werd door Truman geformuleerd in zijn bekende Truman-doctrine, waarin hij hulp beloofde aan alle landen die zich bedreigd voelden voor de snelle communistische uitbreiding. Met deze containmentpolitiek probeerden ze uitbreiding van het communisme te voorkomen. De aanleiding tot het formuleren van deze containmentpolitiek had te maken met de uitbreiding van het communisme in Oost-Europa, waar de Sovjet-unie alleen aangrenzende landen met een communistische regering accepteerden. Ze probeerden hier een 'bufferzone' mee te creren, wat volgens hun een bescherming zou bieden voor een aanval vanuit het Westen. Op de containmentpolitiek volgde in 1954 de dominotheorie, gelanceerd door de toenmalige president van Amerika Eisenhower. Hij zei dat als Indochina zou vallen, en daardoor communistisch zou worden, de landen in Zuid-Oost Azi ook allemaal zouden vallen en communistisch zouden worden. Dit werd

het domino-effect genoemd.

Amerika vond dan ook dat alles op alles gezet moest worden. Ze boden Zuid-Vietnam daardoor steeds meer steun. Waar het begon met het sturen van adviseurs, werd dit al snel uitgebreid naar het sturen van wapens en manschappen. Toen in 1964 Johnson president werd van Amerika kon hij een einde maken aan de Amerikaanse aanwezigheid in Vietnam. Hij besloot dit echter niet te doen, omdat hij ook van mening was dat als Zuid-Vietnam verloren ging, er vanwege het domino-effect meerdere landen zouden volgen.

Toen in 1965 de Vietcong een mortieraanval uitvoerde op een kampement van, door Amerika gestuurde, militaire adviseurs, ging Johnson meteen over tot een

vergeldingsbombardement. Toen een paar dagen later nog een Amerikaanse basis werd aangevallen door de Vietcong, besloot Johnson over te gaan op een tweede vergeldingsbombardement.

Door deze tweede aanval besloot Johnson om over te gaan op het permanent bombarderen van Noord-Vietnam. Op 13 februari was de oorlog tussen Noord-Vietnam en Amerika een feit.

Wat was de reden dat een grootmacht als Amerika niet kon winnen van een land als Vietnam?

Het midden van de 20e eeuw stond in het teken van de opkomst van drie grote mogendheden, waarvan twee, de Verenigde Staten en de Sovjet Unie, vanaf de Tweede Wereldoorlog de wereldpolitiek gingen bepalen. Door de grote ideologische tegenstellingen was er duidelijk sprake van een tweedeling in de internationale politiek. Aan de ene kant was er het kapitalisme en aan de andere kant het geheel anders ingestelde communisme. Bij het kapitalisme draait het vooral om het individu terwijl in het communisme het collectief vooral belangrijk is. Beide stromingen streefden naar uitbreiding van macht en invloed over de gehele wereld. Een treffen was dus onvermijdelijk. Het is nooit tot een directe confrontatie gekomen, maar de zogeheten Koude Oorlog kende vele brandhaarden, waarbij partijen vaak werden gesteund door een supermacht, en de Vietnamoorlog is hier waarschijnlijk de meest bekende van.

De reden dat Amerika niet kon winnen in Vietnam had met verschillende factoren te maken. Hieronder ga ik hier dieper op in.

De Amerikaanse strategie

Toen Lyndon Johnson in 1964 president van Amerika werd, stond hij voor een dilemma. Hij had, ten aanzien van Vietnam, de keuze tussen drie verschillende mogelijkheden. Hij kon besluiten om nucleaire middelen in te zetten, om een leger te sturen of om terug te trekken. Uiteindelijk besloot hij om een leger te sturen, aangezien het gebruik van nucleaire middelen een aanleiding kon zijn voor een derde wereldoorlog en wanneer Amerika zich zou terugtrekken zouden zij te veel gezichtsverlies lijden. De containmentpolitiek had dan helemaal geen waarde meer gehad.

Aangezien de VS van mening was dat de door Vietcong gevoerde guerrillaoorlog geleid werd vanuit Noord-Vietnam, besloot de VS om zich te richten op Noord-Vietnam. De militaire afspraak tussen de VS en Zuid-Vietnam was dat de VS zich zou richten op Noord-Vietnam, en deze zou aanpakken door Noord-Vietnam te bombarderen. Zuid-Vietnam zou met haar leger in het Zuiden de Vietcong bestrijden. Op deze manier zou Amerika de hoeveelheid Amerikaanse oorlogsslachtoffers kunnen beperken. De bedoeling was om Noord-Vietnam te 'isoleren', blokkades op te werpen op de grens tussen Noord en Zuid-Vietnam en

bevoorradingsroutes te blokkeren. Amerika verwachtte dat de oorlog snel

beslist kon worden, een klassieke fout. Amerika onderschatte Noord-Vietnam en

de Vietcong en overschatte zichzelf en Zuid-Vietnam. Aangezien er geen gebruikt werd gemaakt van nucleaire wapens, ging Amerika er vanuit dat deze oorlog geen bedreiging voor de wereldvrede zou zijn. Amerika sloot een verbond met China, wat inhield dat China zich niet met de oorlog zou bemoeien, zolang de Amerikanen niet op Noord-Vietnamees grondgebied kwamen. Hiermee dachten zij interventie van de Sovjet-Unie en China te voorkomen.

De Amerikaanse strategie faalt

Ondanks aandringen van verschillende Amerikaanse strategen, stond Johnson het niet toe om Haiphong, de Rode Delta en de hoofdstad van Noord-Vietnam, Hanoi, te bombarderen, omdat Johnson de Sovjet-Unie en China absoluut niet wilde provoceren. De isolatie van Zuid-Vietnam kon niet worden gerealiseerd, aangezien de Ho Chi Minhroute, welke bekend stond als belangrijkste aanvoerroute vanuit Noord-Vietnam naar Zuid-Vietnam, bijna niet gebombardeerd worden, omdat deze ook door Cambodja en Laos liep.

Hierdoor kon de steun van Noord-Vietnam aan de Vietcong onverhinderd voortgezet worden. Zuid-Vietnam ondersteunde de VS met name, zij speelden maar een kleine rol in deze oorlog.

Door de gevoerde guerilla-oorlog was de VS, ondanks hun enorme leger, in het nadeel. Noord-Vietnam en de Vietcong werden geleid door generaal Giap, die slim gebruik maakte van het Vietnamese landschap. Omdat het leger van Giap ruim in de minderheid was, moest hij het wel slim spelen. Hij gebruikte de Vietnamese oerwouden en een netwerk van tunnels om zich te verbergen en om uit het niks aan te kunnen vallen. Zo werd het leger van Giap een enorm moeilijk te vinden doelwit. Door deze strategie behield Noord-Vietnam het initiatief. De Vietcong had de macht op het platteland in Zuid-Vietnam. De VS had alleen in de grotere steden de macht. Ondanks verwoedde pogingen van de VS, zoals het ontbladeringsmiddels 'agent orange' en napalm-luchtaanvallen om de dichte begroeiing tegen te gaan, waardoor de Vietcong zich zo goed kon verschuilen, bleef de Vietcong met verrassingsaanvallen komen. Napalm werd overigens ook ingezet op vijandelijke troepen, wat weer leidde tot veel burgerslachtoffers.

Steun van Bondgenoten van Noord-Vietnam

Vanwege hevige bombardementen op Noord-Vietnam werd er grote schade veroorzaakt aan het irrigatiesysteem en het dammen- en dijkenstelsel in de Rode delta. De voedselvoorziening van Noord-Vietnam was hier grotendeels afhankelijk van, dus Noord-Vietnam zette speciale onderhoudsploegen in om deze schade zo snel mogelijk te herstellen, waarbij ze hulp kregen van bondgenoten zoals China, die militaire technici stuurden. Hierdoor bleven de Noord-Vietnamese militairen beschikbaar in de strijd tegen de Amerikanen.

China stuurde militaire technici zodat Noord-Vietnamese mannen zo veel mogelijk beschikbaar bleven voor de strijd. Noord-Vietnam ontving levensmiddelen en medische hulp van verscheidene organistaties uit de hele wereld (zelfs uit westerse landen). Naast technici en militaire adviseurs leverde China vooral grote hoeveelheden wapens. De Sovjet Unie stelde modern wapentuig ter beschikking aan de mede-communistische regering van Noord-Vietnam. Zo was Russische luchtafweergeschut een effectief wapen tegen de Amerikaanse luchtaanvallen. Russische wapenexperts deden in Vietnam bovendien kennis op over de buitgemaakte wapens van de Amerikanen. In de oorlog werden door zowel de Sovjet-Unie als Amerika nieuwe wapens uitgetest. Op den duur was meer dan de helft van alle door de Noord-Vietnamezen gebruikte wapens van Russische makelij. Door deze steun kon Noord-Vietnam beter weerstand bieden.

Demoralisatie

Omdat successen uitbleven verzocht de Amerikaanse opperbevelhebber in Vietnam, generaal Westmoreland, meerdere keren om extra Amerikaanse troepen. Het Amerikaanse leger in Zuid-Vietnam groeide uit tot ruim een half miljoen manschappen in 1968, maar uitzicht op een doorbraak ontbrak. De Amerikaanse militairen raakten gedemoraliseerd door de uitzichtloosheid van de oorlog en de onvoorspelbaarheid van de tegenstander. Er was geen duidelijk slagveld, en er werd ook geen duidelijke terreinwinst geboekt. Winst of verlies kon slechts worden uitgedrukt in aantallen slachtoffers. Het lage moreel zorgde ervoor dat de gevechtskracht van de Amerikaanse troepenmacht aan werd getast. Het Tet-offensief van januari 1968, waarbij alle Amerikaanse bases in Zuid-Vietnam tegelijk werden aangevallen, zorgde voor een verschuiving van het evenwicht. Niet alleen werd duidelijk dat Amerika Zuid-Vietnam niet onder controle had (de Vietcong bleek zelfs in de steden verzetskernen te hebben opgebouwd), het stelde tevens aan de kaak dat de Noord-Vietnamezen en de Vietcong niet sterk genoeg waren om uiteindelijk de oorlog te winnen.

Wat voor een invloed hadden de media in Amerika op het verloop van de Vietnam oorlog?

De invloed van media op het verloop van de Vietnam oorlog erg groot. Door grotere gebruik van televisie, film en foto's. Veel reler beeld van wat er nou echt gebeurde in de oorlog. De media had veel invloed op de Amerikaanse samenleving en op de rest van de wereld. Door verspreiden van beelden van de oorlog keerden veel Amerikanen zich tegen de oorlog. Ook de rest van de wereld keerden zich tegen de oorlog en begon te twijfelen over Amerika, Dat bleek uit de gevolgen van het verspreiden van die beelden en berichten. Er ontstonden protesten in Amerika en de rest van de wereld, veel Amerikanen gingen de dienstplicht weigeren en de Vietcong kon steeds beter berichten en beelden onderscheppen. Met die berichten en beelden konden ze de bevolking van Vietnam tegen de Amerikanen opzetten.

De Amerikaanse overheid invloed was eerst erg groot maar na mate van beter berichtgeving en meer gruwelijkheden zoals het Tet-offensief werd die invloed steeds minder en kwam er een nieuwe groep journalisten. De nieuwe journalisten ging kritischer schrijven en de invloed werd dus kleiner maar de overheidsbemoeienis niet, die probeerde de media nog altijd in de hand te houden.

Waaruit bestonden de Amerikaanse media tijdens de oorlog?

Jaren '20 Grote mogelijkheden met radio, verbonden met roosevelt. President Truman deed weinig met de pers. President Eisenhower maakte veel gebruik van TV. Bij President John F. Kennedy belangrijkste punt in beleid, media mee betrekken.

2 groepen, voor oorlog rechts en tegen oorlog links. links bestond uit groep die naar het oorlogsgebied zelf ging andere groep gaf kritiek vanuit Amerika. In de Jaren '60 ontstond er nieuwe kritschegroepop de overheid dat waren kraten zoals New YorkTimes en The Washington post.

Objectieve journalistiek

Journalistiek tijdens de Vietnamoorlog werd volgens de regels van objectieve verslaggeving gedaan. Dit betekende dat informatie controleerbaar moest zijn. Berichtgeving bestond grotendeels uit het weergeven van feitelijke informatie. Informatie van autoriteiten zoals de regering en het leger werd ook gezien als betrouwbaar feitelijk materiaal.

Schuld bij de media. De 'Stab in the back' visie

Als oorzaak van het verlies van de oorlog schaarde een deel van Amerika's critici zich achter de 'stab in the back' theorie die schuld legden bij de weergave van het nieuws door de media. Media had de oorlog verloren door

    journalistiek zelf door het medium tv

Het beeld dat televisieuitzendingen brachten over de oorlog hadden de werkelijkheid vertekend. Dit lag ten eerste aan het feit dat tv beelden de werkelijkheid verdraaide. Ten tweede waren de berichten vanuit de media pessimistisch, omdat beelden van oorlogsslachtoffers en geweld het nieuws bepaalden. Ten derde was de media sensatiebelust en gaf daardoor een ongebalanceerd verslag van de oorlog. De gewelddadige pro-oorlogsbeelden leverde op deze manier stof voor de vredesbeweging.

Journalistiek

De regel voor goede oorlogssjournalistiek was in de oorlog; zoek het uit en 'tell them what happened'. Door deze journalistiekbedrijving werden volgens critici ook de oneerlijke zaken van oorlog onthuld. In deze positie fungeerde de media als vierde macht die als een waakhond fungeerde op de staat. Verder waren het de correspondenten zelf die biased waren (bevooroordeeld), door hun jonge leeftijd en onervarenheid samen met de opdracht om goed nieuws te geven. Vietnam was de start van journalistiek gekant tegen de staat. Van spiegel veranderde ze naar actieve agenten 'remaking the world as it should be'(referentie).

De invloed van tv op de publiek opinie

Na de oorlog zou het medium tv oorzaak zijn van het benvloeden van de publieke opinie door;

  1. haar manier van nieuwsverschaffing
  2. tv als meest bekeken medium
  3. de sterke kracht van visueel beeld dat worden gezien als waarheid

Het effect van de snelheid waarmee oorlogsbeelden op de beeldbuis te zien waren is dat de visuele beelden worden gezien als de waarheid. Beelden kunnen de werkelijkheid echter sterk benvloeden omdat:

  1. het nieuws compact moest worden gemaakt - uitzendingen mochten niet langer dan een vastgesteld aantal minuten duren.
  2. de beelden visueel dramatisch moesten zijn
  3. de tv-beelden korte fragmenten waren en dus context misten.

Dit had de desastreuse consequenties dat de oorlog uitsluitend als gewelddadig, miserabel en controversieel werd verbeeld. Zonder posititief nieuws. Omdat de oorlog ging om negatieve thema's waren er dus meer positieve beelden nodig van Amerikaanse kant om de negatieviteit te verzachten. Daarbij was het missen van een context om de gefragmenteerde beelden te plaatsen het gevolg dat de verslaggeving alleen per gevecht werd laten zien, waardoor de nieuwsopinie in plaats van objectief in een moreel drijfzand verzakte. Daarom werd Vietnam-nieuws soms verweten dat het 'over-covered'was. Doordat journalisten te dicht op de oorlog kwamen te staan raakten ze de context kwijt.

De vorm van journalistiek in het nieuws

Tv verslaggeving heeft tijdens de oorlog een verandering doorgemaakt van objectief naar becommentarirende verslaggeving.

Tv voor het Tet offensief

voor het Tet offensief was de oorlogsverbeelding pro-Amerikaans, gestoeld op het zelfbeeld van een ' Our boys on a mission'. Het beeld van de Amerikaanse troepen die naar oorlog trokken zag eruit als een reclamespotje. De gefragmenteerde beelden werden niet veel geplaatst in een bredere geopolitieke achtergrond en vanwege het zeer sterke overtuiging vanuit de Koude Oorlog. De communistische beweegredenen werden niet noodzakelijk gezien te achterhalen. Door Hallin wordt deze visie gezien als de sphere of deviance; een grensbehoudend mechanisme, dat in dit geval zaken van de agenda houdt die de politieke consensus. Aangezien het niet binnen de gemeenschappelijk aanvaarde sfeer bevond, kwam het niet op de agenda. (Hallin, p 118). De Johnson administratie gebruikte een beleid van 'minimum candor' in het gebruik van de media. Militaire informatie officieren domineerden de media door verhalen te benadrukken die militaire vooruitgang beschreven.

tv na het Tet offensief

Na het Tet offensief veranderde de verbeelding van de oorlog als reactie op vele gebeurtenisssen vanwege groeiende ontevredenheid bij het publiek, op het slagveld, en bovenal in het Pentagon, de oorlogsadministratie zelf. Er onstond een publiek ongeloof in politieke berichten vanuit het Pentagon, genoemd als het zogenaamde credibility gap. De daaruit volgende politieke verdeeldheid heeft men bepalend genoemd voor niet halen van de oorlog (Hallin, 1989, p.213) Het ineenstorten van Amerika's wil om te vechten in Vietnam kwam van een politiek proces waarvan media een deel vormde. Lag ook aan de soort en verloop van de oorlog; het was een beperkte oorlog, niet succesvolle oorlog - dat meer betrokkenheid vroeg dan policymakers aan het begin hebben gedacht.

De beperkingen van televisie

Amerikaanse televisiestations, zoals CBS en NBC kunnen bestaan door geld van recame-inkomsten. Om deze inkomsten te garanderen is het in hun belang een zo hoog mogelijk aantal kijkers te trekken. Door deze voorwaarde en door het tv-format is het brengen van nieuws op televisie onderhevig aan beperkingen. Onderwerpen met sensatie en spanning worden daarom als publiekstrekker gebruikt door stations. Want entertainment garandeerde de doelgroep van de lager opgeleide arbeidersklasse bindt. Bovendien heeft het een tv uitzending een verhaallijn nodig en kan dus moeilijker, zoals bij een krant, verschillende lagen uitwerken.

Verschil met krant

  • visuele beeld
  • focus op negatieve
  • polariserend effect
  • thematisch - beeld als op zichzelf staand beeld
  • minder bronnengebruik

Het medium tv wordt doordat het visueel beeld kan vastleggen als zeer betrouwbaar gezien. Wat daardoor vergeten wordt is dat het beeld sterk aan interpretatie onderhevig is. Een tweede nadeel van tv is dat het missen van visueel beeld, automatisch geen nieuwswaarde heeft. Daardoor is datgene zolang het niet op beeld is vastgelegd, bijvoorbeeld nachtelijke beelden, automatisch geen zwaarwegend bewijs. Een derde nadeel is de nieuwswaardigheid van sensatie die in televisie vaak de voorkeur krijgt. Wat wel in het nieuws komt zijn de beschietingen, de focus op het negatieve en niet de andere kant, doordat het niet afwijkt van de norm en dus saai is. Zo kwam in het Amerikaanse nieuws over de Vietnamoorlog weinig beelden te zien van het dagelijks leven in oorlogstijd, dat namelijk gewoon doorging. Verder geeft het werken aan de hand van thema's bij nieuwsuitzendingen een beperking op het nieuws. Informatie werd voor de kijker door thema's en kernpunten versimplificeerd. Waardoor het beeld van een oorlog overkwam dat bestond uit een gevecht tussen de Good&Bad guys. Tenslotte liggen zijn beslissingen over structuur en thema's cultureel bepaald. De makers zijn in hun nieuwsverlsaggeving gestuurd door hun culturele achtergrond bestaande uit sociaal-, economische-, politieke- en historische invloeden.

Publieke opinie en tv

Het feit dat tv voor veel Amerikanen de primaire nieuwsbron was werkte voor veel onderzoekers bevestigend voor causale verband tussen tv verslaggeving van de Vietnamoorlog en de afnemende steun ervoor. Er is echter geen duidelijk bewijs dat media direct de publieke opinie benvloedde, maar eerder dat het fungeerde als een spiegel voor bestaande opvattingen.

Tv als opzetten publiek tegen oorlog

Voor de politiek gold dat zij geloofde in de benvloedende werking van media en daarop haar berichtgeving aanpaste. Media in Vietnam als ongecensureerde media werd na de oorlog verweten dat de positie van het VS leger had ondermijnd, door haar sensatie beluste en ongebalanceerde berichtgeving dat voornamelijk bestond uit beschietingen van Vietnam en uitzendingen van beelden van slachtoffers. Toch bleef Nixon het nieuws managen en bleef berichtgeving vanuit de communistische invalshoek achterwege.

Het Vietnam Syndroom

Het Vietnam syndroom staat voor het wantrouwen tegen de pers voor het verkeerd belichten van politiek beladen gebeurtenissen. De Amerikaanse regering en het militaire apparaat hebben na de Vietnamoorlog de media onder een strengere controle gezet en selectief nieuwsuitgave. Echter is de strenge controle van korte duur geweest omdat de politiek media is gaan gebruiken. Hierdoor kwam er meer vrijheid gekomen voor journalistiek.

Bronnen:

Boeken:

Internet:

  • http://kunst-en-cultuur.infonu.nl/biografie/3336-wie-was-vietnams-ho-chi-minh.html
  • http://www.collegenet.nl/index_mainframe.php?mainframe=http%3A%2F%2Fwww.collegenet.nl%2Fstudiemateriaal%2Fverslagen.php%3Fverslag_id%3D5302

Please be aware that the free essay that you were just reading was not written by us. This essay, and all of the others available to view on the website, were provided to us by students in exchange for services that we offer. This relationship helps our students to get an even better deal while also contributing to the biggest free essay resource in the UK!