De vakantie echt begonnen

Dag 1 - zaterdag 18-07-2009 - De heenreis per vliegtuig - 9000 miles

De vakantie is nu echt begonnen, yes. Het is 8:30 en wij rijden met de auto naar Schiphol. Wij rijden lekker vlot door en zijn om 10:30 op Schiphol, waar wij Rick ontmoeten. Wij vliegen netjes om 13:35 richting L.A. Klokje gaat 9 uurtjes achteruit, dus bij aankomst is het 15:30. De vliegreis gaat snel voor ons gevoel en in de middag komen wij aan in L.A. Wij moeten een tijd staan bij de douane om vingerafdrukken en foto's te maken.

Een aardige dame buiten het vliegveld wees ons de bus, om ons naar het autoverhuurbedrijf te laten brengen. Zij vraagt ons daarna geld voor de daklozen. Ha ha, gelijk al vijf dollar kwijt, maar wel voor een goed doel.

Wij dachten een Cadillac DTS te krijgen,maar dat gaat toch anders in Amerika. In Europa krijg je een sleutel mee en je krijgt en die auto is het. In Amerika ga je naar wat auto's toe en je kunt er daar een uitzoeken. Je krijgt gewoon wat er staat.

Gelukkig staat er nog wel een Cadillac CTS, het kleinere model maar wel bruut: 8 cilinder, en 311 pk, helemaal leer, wel luxe hoor.

Een Nederlandse man was deze gang van zaken ook niet gewend Hij dacht ook een luxe grote Cadillac te krijgen of een grote Lincoln Towncar. Helaas hij moest het doen met een simpeler Mercury, nog redelijk groot hoor. Die man zat bij ons in het vliegtuig met zijn gezin, bestaande uit vrouw,dochter en zoon allebei rond de 16 jaar (achteraf hebben die mensen precies dezelfde reis als ons en komen wij hen in de States ook steeds tegen). In het hotel aangekomen frissen wij ons lekker op en rond een uur of zes zitten wij gezellig aan een echte Amerikaanse bar van het Marriot-hotel. Na gezellig geborreld te hebben gaan wij happen in het hotel en gaan wij op tijd slapen, want 9 uur tijdverschil hakt er wel in.

Dag 2 - zondag 19-07-2009 - Van L.A naar Annaheim - 95 miles

Wij hebben tien uurtjes geslapen,heerlijk!! Rick was om 4.00 al klaar wakker. Gezellig met zijn drietjes aan een heel luxe ontbijt. Wij nemen het er goed van en praten gezellig over de komende reis. Terug in de hotelkamer ontdek ik dat mijn telefoon weg is,...balen!!! Nou dat is al één ding op de schadelijst. Wij hebben allemaal lijstjes aangemaakt: een schadelijst, een tick-in-the-box lijst (daar schrijven wij dingen in op die het waard zijn dat wij er geweest zijn), autodorstlijst (brandstof), militairy discount (lijst waar wij met korting naar binnen kunnen omdat wij militaire passen hebben), opmerkingen over de reisinfolijst en een googlelijst (allerlei vragen die wij onderweg tegenkomen die wij thuis gaan googelen).

Eerst om 8.00 nog een afspraak met onze touroperator die ons nuttige tips geeft over onze reis. Zij is helemaal enthousiast over Dirk en Rick omdat zij al zoveel informatie verzameld hebben om onze reis zo leuk mogelijk te maken en de voorbereiding vind ze helemaal top.

Wij boeken een dure helikoptervlucht bij haar, voor als wij in Las Vegas zijn. Die helikoptervlucht gaat over de Grand Canyon heen en op een gegeven moment landt hij in de Grand Canyon voor een champagne brunch en dat lijkt ons erg leuk.

Wij krijgen verder wat verkeerstips, want het gaat even anders in Amerika. Je mag op alle banen inhalen zowel links als rechts en je mag dus de hele tijd op een baan blijven rijden. Je mag door rood licht rechtsaf de hoek om, mits er geen bord bij staat dat het niet mag.

Rick trakteert nog op een kop koffie en daarna vertrekken wij naar Beverly Hills.

Het is heel erg wennen met de auto in Amerika, alles is net even anders. Na wat gezoek komen wij aan in Beverly Hills, even lekker rondkijken. Je ziet er veel dure winkels, met name aan Rodeo drive. Heel groot is het niet en je ziet met name toeristen rondlopen. Heel druk is het niet, maar het is dan ook zondag. Wij vinden een bejaard stel in een trammetje, wachtend om toeristen op de rustige zondag rond te rijden. Wij stappen in en krijgen uitleg van die aardige dame, al is het moeilijk te verstaan soms. Wij rijden langs dure huizen van de filmsterren.

Daarbij rijden we langs een heel leuk huisje,het lijkt wel op het huisje van Hans en Grietje. Die mevrouw vertelt dat de kinderen in de buurt dat het leukste huisje in de buurt vinden en dat ze er vaak even komen kijken. Op het moment is het huisje in onderhoud. De kinderen noemen het huis het heksenhuis. Wij rijden ook langs het huis van Charlie Chaplin. Die moet zeker op de foto, zo'n uniek mens. Door een tip van onze toergids rijden wij naar Groove Farmers Market. Heel gezellig,wij hebben onze auto geparkeerd en gaan zevenhoog om te kijken of wij de beroemde letters van Hollywood kunnen zien. Dat lukt, maar wel heel klein. Op grote afstand. Toch een tick in the box. Het is beneden heel druk ,vanwege het 75 jarig bestaan van Groove Farmers Market. Wel gezellig veel kraampjes waar je kunt eten, veel muziek etc. Door de hitte hebben wij er genoeg van en gaan naar de auto terug. Het is nu al half drie en de Queen Mary op Long Beach staat ook nog op het schema. Wij rijden een paar keer de verkeerde afslag af omdat de Tom Tom de snelheid niet aankan, dus kun je niet goed gedetailleerd kunt zien waar je eraf moet. De wegen zijn ook zes banen breed met veel snel opeenvolgende afslagen, dus moeilijk rijden en het verkeer rijd overal langs je heen. L.A is erg groot het duurt drie kwartier voor wij in Long beach zijn, (een grote stad/wijk aan de haven). Wij zien de Queen Mary opdoemen,eerst die grote schoorstenen, wat een imposant mooi schip. Ze lag daar mooi te pronken in het water. Prachtig!!!!!! Wij krijgen in het schip een koptelefoon op, en je waant je terug in de tijd. Een steward van de kapitein verteld over het schip in die tijd en geeft uitleg. Je gaat terug in die tijd met stemmen en geluiden van toen en muziek uit die tijd. Wij kunnen ook over het promenadedek lopen, heel erg leuk. De tijd gaat snel en het is vijf uur voor je het weet. En dan moet je de koptelefoon terugbrengen, maar wij willen nog zo graag de machinekamer in. Het mag gelukkig nog van die aardige mijnheer. De Queen Mary voer toen in die tijd met 28 knopen per uur.

Verbruik 1:1 (1 meter op 1 liter), duur grapje. Het schip heeft zelfs een automatische besturing. De tijd zit er nu echt op ...wij komen tijd te kort. Dirk en Rick praten nog leuk met die man en daarna gaan wij naar ons hotel in Annaheim. Wij logeren in het hotel Wyndham.

In Annaheim is niet veel te beleven, maar er zijn eettenten zat langs de weg. Wij gaan eten bij een Mexicaan en bestellen een voorgerecht en een hoofdgerecht. Wij "nietwetende kaaskopjes" kregen twee hoofdgerechten per persoon,(als je een voorgerecht wilt moet je dat erbij zeggen). De hele tafel stond bonkvol met eten.Het was ook een tip van de touroperator: deel de maaltijden maar met zijn tweeën, want het is teveel. Dirk lustte zelfs geen dessert,we zaten te vol. Rare eters hoor die Amerikanen.

Dag 3 - Maandag 20-07-2009 - Van Annaheim naar San Diego - 98 miles

De dag begint weer met een goed ontbijt en met koffers pakken. De Cadillac is weer volgeladen. Wij doen nog wat inkopen voor onderweg zoals water en koekjes. Het is mistig op de Highway, maar ach het is nog vroeg: 10:10 in de morgen. Dirk word op Amerikaanse wijze gealarmeerd door de Tom Tom dat hij te hard gaat. Gebeurt vaker met deze 3,6 liter auto en zijn vele paardenkrachten, maar je mag hier niet harder dan 65 miles per uur.

Rond 11.00 komen wij aan bij het hote Bayside Inn. Dit ziet er mooi uit. Rond 12.00 lopen wij al richting richting het museumschip de USS Midway. De Midway is een vliegdekschip gebruikt na de tweede wereldoorlog. Er leefden zo'n 4500 militairen op en zij nuttigden zo'n 13000 maaltijden per dag. De Midway heeft als eerste te horen gekregen dat de 1e golfoorlog moest worden begonnen (Dessert Storm). Wij mogen er gratis op vanwege de militairen passen. Dat scheelt een boel geld. Het schip ziet er van binnen en buiten heel goed uit, en alles is tot in de puntjes goed geregeld. Er lopen veel oudgedienden op die ons kunnen voorzien van informatie. Het is duidelijk een enorme mooie baan voor al die mensen geweest. Dirk ziet dat er verschillende kleuren lijnen door het schip lopen. Rick heeft een keer meegevaren op zo'n soort schip en verteld dat op de bruine lijn alleen de officieren mochten lopen. Dat vind Dirk weer erg grappig. De groene lijnen waren voor de werklui.

Dirk ziet een poster hangen hoe de bemanning geknipt moest worden: tot op de mm. Niet te geloven,wat een discipline. Wij zien heel veel in en om het schip.

Wij gaan het schip verlaten en lopen richting de kroeg, House of Blues,waar er toevallig een happy hour is. Mijn Sprite word steeds weer gevuld en dat is lekker want de dorst is groot. Dirk en Rick zitten lekker aan het bier. Wij krijgen trek in eten dus wij gaan richting Gaslamp Quarters, waar veel dure restaurants staan. Wij vinden uiteindelijk een leuk restaurantje waar de mannen een grote pizza bestellen en Tinus gaat aan de zalm pasta. Die avond nog naar de haven voor een avondwandeling, heel mooi. San-Diego is een stad die uit veel oude gebouwen bestaat met moderne hoge gebouwen er tussen in, wel heel mooi.

Dag 4 - Dinsdag 21-07-2009 - Van San Diego naar Palm Springs - 160 miles

Wij mogen gratis ontbijten en wij nemen er dan ook rustig de tijd voor. Vervolgens koffers inpakken en Rick bekijkt de route op de kaart.Om 9:45 Rijden wij San Diego uit op weg naar Palm Springs. Onderweg is het heel heet. Zelfs de ramen van de auto voelen heet aan. Verder zien wij ontzettend veel windmolens, wel honderden. Dirk verteld dat mensen particulier een park mogen aanleggen en dat het energiebedrijf hun energie verplicht moet aankopen. Dirk geeft gas met de Cadillac. Ik hoor de motor brullen en ik sla met mijn hoofd achterover. Fantastisch die Amerikaanse 8 cilinders!!

10:12: Wij rijden de oase van de woestijn binnen, Palm Springs!!!! Langs de weg allemaal palmbomen, heel erg mooi. Aangekomen bij het Holliday Inn stappen wij de auto uit. Dit moet je meegemaakt hebben: 108 graden Fahrenheit, rond de 42 graden Celsius. Ontzettend heet. Zelfs de wind is heet, het lijkt wel een blazende föhn. Wij gaan het koeler opzoeken, wij gaan naar de cabletram, een kabelbaan die je 3000m de hoogte in brengt, het gaat recht omhoog. In de tram maken wij kennis met een grijze man die een hoed draagt.

Hij klaagt op een grappige wijze: oh what is it hot. Die man heeft veel humor en wij moeten erg om hem lachen. Hij komt uit Joegoslavië en woont al 20 jaar in Palm Springs en is overal geweest. Het is in Palm Springs een paar maanden heel erg heet tot de maand oktober. Maar hij heeft een jaarkaart voor de cabletram en kan elke dag naar boven om verkoeling te zoeken. Als wij boven zijn na een fantastisch uitzicht over Palm Springs vertelt de man met de hoed dat als je goed kijkt je "goud" ziet. Wij zien inderdaad gouden stukjes liggen, heel apart. Wij gaan lekker wandelen op de mooie aangelegde paden door een groot bos met vele eekhoorns en vogels. Het is heerlijk koel rond de 25 graden en het is er prachtig. Je hebt gewoon niet het idee dat je in de bergen wandelt, maar door een heel mooi dennenbos.

In het hotel aangekomen gaan wij lekker aan het zwembad liggen. Het is er zo heet dat het zwembad water warm is. Dirk haalt een lekkere cocktail voor ons en wij genieten heerlijk in de hete zon. Het is rond een uur of zeven, effies gesopt en klaar om downtown te gaan. Wij zien overal sproeikoppen waar hele fijne nevel uitkomt en dat is lekker koel. Wij vinden een steak house en bestellen bij Kathy een grote steak met franse frietjes, heerlijk.

Dag 5 - Woensdag 22-07-2009 - Van Palm Springs naar Phoenix-Scotdale - 521 miles

In eerste instantie wachtend in de auto tot Dirk en Rick terugkomen van het uitchecken: Tinus wacht toch maar buiten, het is veel te heet in de auto.

Wij rijden rond 8.30 weer de Highway op en wij zien dat de navigatie 225 miles rechtdoor aangeeft. Na twee uur rijden wij door de staat Arizona, op weg naar The Pima Air and Space Museum, met als doel de AMARG (Boneyard) tour. Je kan dan een rondleiding krijgen met een bus naar een groot complex waar enorm veel vliegtuigen in opslag staan klaar voor gebruik. Omdat er in het woestijnachtige gebied weinig regen valt blijven die vliegtuigen in goede staat. Wij hebben het er voor over om er vier uur voor om te rijden. Helaas.....wij halen de bustour niet !!!! Een half uur voordat wij aankwamen is de laatste tour al vertrokken.

Grote teleurstelling, dan maar het museum bekijken. Het vliegtuig waar Kennedey in gevlogen heeft staat er en het grote spionagevliegtuig Blackbird dat sneller is dan het geluid.

Het type vliegtuig dat de bom op Hiroshima heeft gegooid staat er ook. We stappen weer in de auto en Dirk wil toch kijken bij de Boneyard waar die vliegtuigen allemaal staan, eventueel voor de foto. Je kunt het heel moeilijk zien maar Rick waagt een poging voor een foto. Je ziet het niet goed maar er staan kilometers naast elkaar allemaal vliegtuigen. Toch jammer dat wij dat gemist hebben.

Dag 6 - Donderdag 23-07-2009 - Van Phoenix-Scotsdale naar Grand Canyon - 248 miles

Wij zijn op weg naar Montezuma's Castle. Dit ligt 40 miles ten zuiden van Flagstaff. Montezuma Castle zijn huizen gebouwd door de Sinagua Indianen. Een bouwwerk dat gebouwd is in een natuurlijke grot, vijf etages hoog en 20 vertrekken. Het is 600 jaar geleden gebouwd en het gebouw had drie ladders zodat het vanaf de bodem van het dal te bereiken was. Heel apart om dat te zien. Dirk en Rick hebben in het informatiecentrum een paspoort gekocht waar ze van de national parken een stempel en een sticker in kunnen zetten. Een leuk souvenir.

Wij rijden weer verder door een mooi gebied met een wild western view: cactussen en ruige rotsen. Wij rijden nu naar Montezuma's Well. Een belangrijke waterbron waar ook Indianen aan woonden. Wij moesten op de paden blijven vanwege de aanwezigheid van slangen. Goed oppassen!!!!!!!!!!!!! De bron is erg mooi en wij zien de huisjes ook. Op de terugweg wil Dirk nog graag een pad naar beneden, maar Rick en Tinus durven dat niet zo vanwege die slangen. Echter Dirk ziet al snel een stinkdier en hij besluit toch maar met ons mee terug te gaan. Een stelletje dat bij Dirk stond wisten ook niet hoe snel zij weer naar boven moesten komen. Als dat beest gaat spuiten kan het jouw dag verpesten.

Wij kopen onderweg nog wat snoep en water in een klein winkeltje langs de weg. De verkoper is erg nieuwsgierig waar wij vandaan komen. Hij vind het heel leuk dat wij Nederlanders zijn. Zijn moeder is Nederlands en wilde ook die kant een keer op. De Amerikanen vind ik heel vriendelijk, ze staan altijd wel klaar voor een praatje.

Het gebied waar wij door heen rijden is heel mooi. Het lijkt wel een plaatje van een viewmaster

Wij stoppen voor een lunchpauze in een leuk stadje. Dirk vraagt nieuwsgierig aan de serveerster hoe het nu zit met het servicetarief op de bon. De serveerster vertelt dat zij vier dollar per uur verdient, maar dat gaat naar de belasting. Alles wat wij geven aan tip (die moet je "verplicht" geven) daar leeft zij van. Een heel ander systeem dan wij gewend zijn.

Onderweg rijden wij een tijd door de Grand Canyon, langs bossen waar wij regelmatig herten zien. Het gebied kan heel uitgestrekt zijn en het is een stuk frisser: 70 Fahrenheit.

Wij zijn aangekomen bij onze lodges in de Grand Cayon. Lodges zijn appartementen naast en bovenop elkaar, waar je een douche, bed een tafel met twee stoelen hebt, een televisie en een keukentje. Je hoor af en toe een specht tikken op de bomen. Heel grappige zwart witte spechten.

Dag 7 - Vrijdag 24-07-2009 - Van Grand Canyon naar Lake Powel/Page - 149 miles

Wij gaan vroeg ons bed uit omdat wij de zonopkomst willen zien in de Grand Canyon. Het is nu half vijf. Het plan is eerst naar de zonopkomst kijken dan in onze lodge ontbijten. Wij rijden in het pikdonker weg naar de plek waar de zon opkomt. Ik denk dat er wel 200 mensen aan het afwachten zijn en het is muisstil. Je hoort de wind over de Grand Canyon suizen.

Rick zijn batterijenklepje gaat stuk maar hij kon gelukkig nog wel foto's maken. Ook Dirk is druk bezig om mooie plaatjes te schieten. Wij vinden de zonsopkomst bijzonder mooi. Heel indrukwekkend: hoe hoger de zon, hoe meer details je in de rotsen zag. Fascinerend hoe mooi de natuur kan zijn.

Wij gaan lekker ontbijten en dan met de shuttlebus de viewpoints langs van het Grand Canyon National Park. Heel handig die shuttlebussen zij komen om het kwartier. Je kunt zo in en uitstappen. Wij zijn bij vier points geweest: Mariscopapoint, Hope Point, Pima point en Hermit's Rest. Bij het laatste point aangekomen staat er een vrouwelijke ranger met wat jeugd. Zij spreekt ons aan dat wij lichtsignalen met een spiegeltje in de gaten moeten houden die wij eventueel zouden kunnen zien in de canyon. Er is een jongen al drie dag vermist en deze dag is de laatste hoop dat ie eventueel nog in leven is. Hij ging in zijn eentje wandelen aan de Coloradorivier. Wandelen is de meest dodelijke activiteit in het park. Wij zagen veel helicopters vliegen in de hoop een teken van leven te zien van de jongen.

Wij nemen een bak koffie en genieten nog even lekker van het zonnetje. Wij nemen de bus weer terug en hebben een druk door de microfoon pratende buschauffeur die veel humor heeft. Hij verteld ons dat er vier miljoen mensen per jaar naar de Grand Canyon komen: wat een boel.

Wij zijn onderweg naar Lake Powel Page en rijden nu door een Indianenreservaat, een heel uitgestrekt gebied met huisjes en trailors. Geen voorzieningen zoals winkels, sportclubs etc, deprimerend. Wij zien veel indianen rijden in pick-ups met grote watertanks er in. Natuurlijk geen waterleidingen die zo even geplaatst kunnen worden in het versteende gebied.

Wij komen in Lake Powel Page aan in het hotel Courtyard by Marriot. Het centrum van Page is klein maar met veel restaurants. De naam van het stad het uiterlijk van het stadje komt bekend voor uit de boeken en films van Stephen King. Wij vinden een leuk restaurant waar wij buiten kunnen eten uitkijkend op de Glenn Canyon dam. Dirk en Tinus eten lekker grote ribs en Rick lekker kip. We laten het laat goed smaken met een zingende cowboy op de achtergrond.

Dag 8 - Zaterdag 25-07-2009 - Bezoek aan Monument Valley - 268 miles

Na het ontbijt verlaten wij weer het hotel. Nog even naar een tankstation waar Dirk gaat tanken en Rick de ramen van de Cadillac schoonmaakt.

Monument Valley is in beheer van de indianen. Het ligt op de bodem van waar ooit zee was.

In Monument Valley zijn ook vaak films opgenomen met bijv John Wayne en Chevy Chase, Wiatt Earp, etc.

Als wij er aankomen worden wij gelijk aangesproken door een indiaan om een rondleiding met hem in een pick-up met golfplaten dak. Hij vraagt 180 dollar voor twee en een half uur. Wij zeggen dat wij eerst even naar het infocentrum willen en dat wij er eerst over moeten nadenken. Bij de infopost aangekomen zagen Dirk en ik veel auto's heel voorzichtig rijden op de onverharde wegen. De twijfel sloeg toe of het wel verstandig zou zijn om daar met die dure gehuurde Cadillac te gaan rijden. Als ie het begeeft hebben wij een probleem bij het autoverhuurbedrijf. In overleg met zijn drieën: dure Cadillac of dure indiaan in pick-up met golfplaten dak. Rick hakte uiteindelijk de knoop door: dure indiaan in pick-up met golfplaten dak. Wij hadden er al snel geen spijt van. De weg leek wel de Paris Dakar en de Indiaan wist precies hoe en waar hij rijden moest. De Indiaan vertelde ons ook van alles en wij kwamen op plekken waar je met je eigen auto niet kon komen. Veel rotsen hebben een naam: Three sisters, Elephant, Sleeping dragon, Chief, Ear of the wind. Dirk ziet ineens een U-boot in een rots, maar voor de Indiaan is deze naam al bekend. De omgeving is net zo mooi als in de films. Echt hoe je die tijd voor ogen had met de cowboys en de Indianen. Genietend van het mooie landschap hobbelen we de vallei door. Weer uitgestapt om foto's te maken vertelt de indiaan dat er ongeveer 20 Indianenfamilies wonen in monument Valley. Ze leven er primitief en leven van de verkoop van hun zelfgemaakte sieraden en zandschilderijtjes. Dirk en Tinus hebben er natuurlijk nog wat gekocht. De economische crisis raakt de indianen in Monument Valley in de portemonee. De Indiaan vertelt dat ook hij hard moet werken om te leven. In de zomer werkt hij dan in Monument Valley en in de winter moet hij naar de grote steden om werk te zoeken in de olie industrie en dat is heel zwaar werk.

Wij moeten goed uitkijken waar wij lopen,er leven hier slangen en tarantella's. De dag ervoor vertelt hij is er een jongen gebeten door een slang, maar hij leeft gelukkig nog wel.

Aan het eind van de toer geeft Dirk hem een goede tip (fooi)en wij mogen met hem op de foto.

Wij rijden weer richting hotel en Dirk ziet nog een national monument, dus wij gaan rechtsaf.

Wij komen aan bij het Navajo National Monument waar de Navajo indianen hebben geleefd.

Zij leefden ook in huizen in de rotsen en zij waren de grootste stam van Amerika. Er leefden daar 25 tot 30 huishoudens, wonend aan een rivier. Daar kwamen weer beesten op af dat was goed voor de jacht. Ze verbouwden er gewassen zoals zonnebloemen, cactussen en zo rond de 140 planten zoals bijvoorbeeld katoen. Rond 1300 zijn zij vertrokken omdat het gebied heel droog was geworden. Het is een leuke wandeling in het rotsgebergte,als je stil bent hoor je een dalwind en roofvogels en allerlei insekten. Wij zien de huizen,het lijkt klein maar als je door de verrekijker heen kijkt zijn het grote huizen midden in een rots gehakt wat een zwaar werk moet dat geweest zijn.

Wij stappen weer in de auto richting hotel,en wij rijden langs een hele grote elektriciteitscentrale aangelegd door de indianen zelf. Zij hebben het ook in eigen beheer want zij willen niet afhankelijk zijn van de staat. De opgewekte elektriciteit wordt door de Indianen zelf gebruikt en ook geleverd aan verschillende staten zoals Jutah en Arizona.

In de hotelkamer aangekomen de tv aangezet en zien wij dat de jongen die vermist was in de Grand Canyon dood is gevonden door een helikopter. Hij is 100 meter de diepte in gevallen.......heel triest.

Dag 9 - Zondag 26-07-2009 - Van Lake Powel/Page naar Bryce Canyon NP - 216 miles

Het is tien over acht en we zijn weer in de auto onderweg. Wij rijden nu langs de Glenn Canyon dam. Natuurlijk even stoppen voor wat fotootjes.

Al weer een tijdje aan het rijden en wij nemen een afslag die leidt naar huizen van de filmset van Gunsmoke (een oude westernserie), Dodge City ergens in the middle of nowhere.

Daar aangekomen sta je met de auto in een prachtige valei. Het ziet er heel schilderachtig uit en er staan inderdaad een paar bouwvallige houten westernhuisjes. Rick wordt bijna aangevallen door een slang en springt snel achter uit. Dirk en Rick liggen hierom achteraf in een deuk. Later springt Dirk een gat in de lucht doordat Tinus zegt de slang te zien onder de auto. Was wel even een grappig grapje hihihihi.

De staat Jutah is heel erg mooi. Dat komt doordat in deze staat een goede irrigatie is aangelegd door de Mormonen waar de staat voor 75% uit bestaat. Het heeft een heel schilderachtig landschap, allemaal mooie dennenbomen, grote valleien met heel groen gras en kronkelende beekjes. Nu weten wij waar Bob Ross zijn inspiratie vandaag heeft.

Aangekomen in Bryce Canyon National Park besluiten wij om met de eigen auto rond te rijden om de view points te bekijken. Sunset point,waar je in de ochtend de zon kan zien op komen,het is er heel erg mooi. Je kunt zo'n zes mile wandelen door de aangelegde paden langs de rotsen. Het is te heet dus wij doen het niet. Wel een ontzettend mooi punt met veel kleur, vooral rood. Vervolgens bezoeken we Inspiration point waar wij van dichtbij drie adelaars zien vliegen. Prachtige beesten. Bryce Point, daar leefden vroeger Ebenezer en Mary Bryce. Ze zeggen dat zij de oudste bekende bewoners zijn (1868) die daar als eerste een kerk hebben gebouwd. Er staat een bord waar een gezegde van Ebenezer Bryce over Bryce Canyon geschreven staat: "It's a hell of a place to loose a cow". Hier leven allerlei dieren: herten, bergleeuwen, coyotes, vogels, eekhoorns, zwarte beren etc. Wij stoppen nog bij een pot waar je door een gat kan kijken en daarna rijden wij naar Rainbow point Net het amfitheater. Heel apart hoe de natuur zich door de eeuwen heen ontwikkelt.

Voor 's avonds in een winkel bij onze lodges magnetroneten gehaald en in de ping gegooid.

Wij willen naar de zonsondergang gaan kijken maar het wil niet lukken met de zon,het blijft bewolkt. Terug naar de lodge voor een drankje en een zak chips. Dirk en Rick bespreken de route naar Las Vegas.

Dag 10 - Maandag 27-07-2009 - Van Bryce Canyon NP via Zion NP naar Las Vegas - 260 miles

Vanochtend naar de zonsopkomst gekeken en het is heel erg bewolkt. Toch krijgen wij nog een glimp te zien van de zon. Als de zon weer helemaal boven is gaan wij een stuk wandelen over de aangelegde paden door de rotsen. Het is zwaar door de vele steile paden omhoog en de ijle lucht.

Wij rijden vervolgens naar Zion NP. Met Tinus gaat het niet goed, een zweverig gevoel, erg moe en het word steeds minder. Kan door de hitte komen (te weinig vocht) en dat uit zich weer naar de hyperventilatie toe. Uiteindelijk als wij in Zion Park zijn is het voor Tinus met de bus mee naar de viewpoints en wachten tot de mannen weer naar boven zijn geweest voor de foto's.

Zion NP is het oudste park. Het is 100 jaar oud in 1919 is het Zion genoemd. De Rotsen hebben godsdienstige namen, gegeven door de mormonen. Tot 2000 was het park alleen met de eigen auto te berijden maar door dat er zoveel mensen op af kwamen kun je er nu alleen met pendelbussen doorheen en dat is erg goed geregeld. Er komen 2,5 miljoen mensen per jaar. Per bus is dat 28 auto's, dus dat scheelt even.

Na de mooie busrit hebben wij hamburgers en friet gegeten,heerlijk!!

Temperatuurverschil: in de ochtend in Bryce Canyon NP rond half zeven 9,5 graden, in de middag in Zion NP rond een uur of twee 44 graden Celsius!

Wij rijden een hele lange weg door een bakoven en Dirk en Rick hebben het zwaar achter het stuur, maar bereiken de lichtstad Las Vegas over de strip. Wel te gek hoor! Doodmoe bij het hotel aangekomen word onze auto weggereden naar de parkeergarage en lopen wij naar de incheckbalie en zien een hele lange rij mensen. Dirk en Rick hebben wat problemen met inchecken omdat het hotel een fout gemaakt heeft door te denken dat wij twee dagen eerder geweest hadden moeten zijn. Die meid aan de balie is nogal arrogant en onvriendelijk, maar toch komt alles goed

Om een uur of zeven met zijn drieën afgesproken bij Star Bucks in de lobby om wat rond te kijken en om wat te gaan eten. Wij belanden bij een Chinees restaurant in een of ander casino en bestellen weer veel teveel. Ongeloofelijk die Amerikaanse porties. Maar ja het eten is wel heel erg lekker.

Heel apart Las Vegas: overal gokapparaten waar allerlei geluiden uitkomen, ontzettend veel mensen die zonder lach achter een apparaat zitten hopend een boel geld te winnen, maar dat zij uiteindelijk zullen gaan verliezen. Rick heeft de afgelopen tijd kleingeld gespaard en ingeleverd voor dollars om een keer achter de roulettetafel in Las Vegas te gaan spelen en.......verliezen. Het is wel heel leuk. Wij mogen zelfs een foto maken van de croupier, hoewel dat later streng verboden blijkt: dat kan je 3000 dollar boete kosten. Rick is zijn geld al in tien minuten kwijt, maar ach hij heeft achter de roulette gezeten. Wij willen naar een groot hotel-casino Bellagio, waar een waanzinnig grote fontein is die op de muziek danst. Werkelijk waar prachtig. Bellagio zelf is ook een waanzinnig mooi casino. Daarna bezoeken wij in Ceasars Palace, ook waanzinnig mooi. Veel kitserigheid, veel dure merkwinkels, bijv. Armani. Veel pracht en praal. Maar acht, best mooi hoor.

Dag 11 - Dinsdag 28-07-2009 - Las Vegas en rondvlucht Grand Canyon - 0 miles

Wij hebben hier lang op gewacht, maar vandaag gaan wij eindelijk met een helikopter over de Grand Canyon vliegen. Wij worden vroeg opgehaald door een busje dat nog wat hotels afgaat en daarna naar een grote bus die ons uiteindelijk naar het vliegveld brengt.

Rob is onze piloot. Hij komt uit Zuid Afrika. Een echte avonturier die al in veel landen is geweest om te vliegen. Wij gaan met zijn zevenen vliegen inclusief de piloot. Eerst op de foto natuurlijk, het is heel erg heet. Er is een spaans gezin mee,meer dood dan levend. Moeder en zoon mochten voorin naast Rob en de vader komt naast Rick te zitten. Even wat uitleg, headsets op en Rob start de helicopter. De procedures worden uitgevoerd door Rob. De airco is heerlijk aan en we gaan langzamerhand omhoog. Schitterend! Wij vliegen langzaam naar de Hooverdam, en dat is waanzinnig gaaf. Wij vliegen over de mooie blauwe Coloradorivier heen. Rob vertelt er over en over de Grand Canyon. Wij vliegen langs de kolosale machtige rotsen. Een tijd later zien wij ook een andere helikopter vliegen.

Wij vliegen naar de landingsplek in de Grand Canyon waar nog een paar helicopters van de maatschappij staan met toeristen.

Die duffe Spanjaarden lagen te snurken. Zit je voorin en heb je een boel geld betaald.......

Waarschijnlijk laat naar bed en alcohol, maar voor ons is een nieuwe uitdrukking ontstaan: liggen snurken is dus tegenwoordig Spaanse les.

Rob zet de helikopter op de berg waar zij een leuk afdak gemaakt hebben met picknick tafels. Rob sjouwt onze picknickmand mee en wij kunnen daar eten en aan de champagne. Echt werelds zo pal naast de Colorado rivier. Het is een leuk picknickmandje: zakje chips, lekker gevuld broodje en een appel.

De champagne smaakt voortreffelijk in de Grand Canyon. Rick mag de resterende hele fles. Dat moet natuurlijk op de foto. Na wat rondgelopen te hebben en gegeten te hebben gaan wij weer inpakken. Goed uitkijken voor de slangen en terug naar de helikopter. Alles gaat de helikopter weer in en wij gaan langzaam weer omhoog. De Spaanse familie kan weer snurken en wij genieten lekker van de mooie vlucht. Het leven is mooi! Als de vlucht weer is afgelopen landen wij weer op het vliegveld en kopen de leuke foto en gaan met de bus weer terug naar Las Vegas.

Wij gaan ons opfrissen en daarna lekker eten en rondwandelen. Wij eten ergens in het hotel,en maken ons klaar voor de lange wandeling. Wij gaan als eerste naar het Venice. Heel erg mooi. Je loopt binnen maar het is net of je buiten in Italië loopt. Zij hebben ook een deel dat je denkt dat je buiten loopt in Italië maar dan in het donker. Vervolgens naar het Pallazo. Ook heel mooi en daarna weer naar de fontein van het Bellagio. Rick is teleurgesteld: hij wil de fontein graag filmen maar zijn batterijen begeven het. Gelukkig heeft Dirk nog een klein stukje gefilmd.

Daarna nog naar New York geweest, Monte Carlo en Paris. In Paris zijn we gezellig nog wat wezen drinken op een terras tussen de gokmachines in. Hahaha, heel apart.

Las Vegas is heel druk. Gokken gaat dag en nacht door. Je hoort alleen maar gokapparaten rinkelen en lawaaimaken. Het is heel druk op straat met veel verkeer op de strip en het is er erg heet. Dirk en Rick zien een paar roulette gokkasten ergens in een casino en al gauw zitten wij er alle drie achter. Maar al gauw is Tinus het zat en wil een foto maken van Dirk achter de gokkast. Helemaal vergeten dat het niet mag word Tinus in haar nek gegrepen door een brede bodyguard, maar Dirk staat lekker wel op de foto. Na nog wat minder bekende casino's in te zijn geweest vinden wij het welletjes. Het is rond half 1 als wij in bed liggen.

Dag 12 - Woensdag 29-07-2009 - Van Las Vegas naar Death Valley - 234 miles

Wij hebben na een uur rijden de staat Nevada verlaten en rijden weer in de staat Californie. Wij zijn trouwens na een uur rijden door de woestijn nog maar 1 vrachtwagen tegengekomen. Je moet in deze extreme hitte geen pech hebben met de auto.

Death Valley is een woestijn van anderhalf miljoen hectare groot. De breedte van de vallei varieert van minder dan 6 km tot 98 km. De hoogte varieert van 3386 meter boven de zeespiegel in Telescope Peak tot 86 meter onder de zeespiegel in Bad Water. De temperatuur kan oplopen tot meer dan 55 graden Celsius.

Even een stukje geschiedenis over hoe de naam Death Valley is ontstaan: in 1849 kwamen de eerste blanken naar Death Valley op zoek naar de goudmijnen en namen een kortere weg. Nietswetend waren zij al snel door hun drinkvoorraad en hun voedsel heen. Zij raakten in paniek en besloten allemaal een bepaalde richting in te gaan. Velen van hun stierven en slechts een klein gedeelte haalde het en gaf de vallei de naam Death Valley.

Wij rijden door Deayh Valley richting Zabrisky point. Uit de auto gestapt word je overvallen door vijftig graden Celsius. Bij elke stap zweet je gewoon en ademhalen gaat wat moeilijk.

Wij rijden weer verder naar onze verblijfplaats, het zijn weer lodges, en checken in. Door de hitte lopen wij weer naar de auto leggen de koffers in de lodge en vertrekken voor een mooie autotocht door de vallei. Wij rijden richting Dantes View, waar je een 15% helling op moet in deze ondraaglijke temperatuur. Maar wij hebben een splinternieuwe auto daar zal niet snel iets mee gebeuren. Wij halen de steile heuvel en komen op een uitkijkpunt met een heel mooi uitzicht over de zoutvlakte van Bad Water. Wij lopen wat rond maken foto's en gaan weer. Wij rijden beneden en zien een auto met pech. Dat is niet best in de woestijn. Het is een jong stel en Dirk vraagt wat ie voor ze kan betekenen. Het zijn Fransen. De auto zakt in zijn vermogen als zij de helling op willen rijden. Dirk adviseert ze achterons aan te rijden en dan bij een benzinepomp voor hulp te bellen voor de auto. Het stel besluit toch om naar Dantes View te gaan rijden. Niet veel later rijden zij toch weer achter ons en Rick ziet dat de auto van hun langzamer rijdt de heuvel op. Na een tijdje rijden wij richting Bad Water. Het franse stel toetert nog naar ons en doen er verstandig aan om hulp te halen voor hun auto. Badwater is het diepste punt van de States. Een hele grote vlakte met allemaal zoutpannen en plassen water. Natuurlijk gaan wij weer op de foto, gemaakt door een vrouw die daar met haar gezin rondloopt. Niet lang daarna zitten wij in de auto naar de Natural Bridge. Wij rijden een onverharde weg op. Rick rijd prima over de onverharde weg de helling op. Wij gaan de auto weer uit en komen onderweg een bejaard stel tegen en die twee zijn erg vrolijk. Zij vertellen ons dat het een kwartier heen lopen is. Rick word al moe bij de gedachte. Het fitte bejaarde stel tilt Rick lachend op en willen hem wel even er heen brengen. Hahahaha, lachen hoor met die Amerikanen. Dirk moet dat gelijk vastleggen op de foto.

Door de hitte moeten wij veel drinken, maar de wandeling is erg mooi. Wij lopen behoedzaam langs hele mooie gekleurde rotsen (veel metalen), het is echt schitterend.

Na de wandeling gaan wij met de auto hobbelend naar beneden en rijden naar de Artist Way. Het lijkt inderdaad wel of je door een schilderij heen rijdt, al die kleuren die prachtig bij elkaar passen. Wat past de natuur zich altijd goed aan, erg mooi.

Het is al laat en wij rijden terug naar onze lodge. Wij gaan wat eten bij het restaurant en nemen een borrel in de kroeg, echt een Amerikaanse bar met de sport televisie aan. Wij kijken naar onze foto's die wij die dag gemaakt hebben, babbelen wat en gaan vervolgens terug naar de lodge om te gaan slapen.

Dag 13 - Donderdag - 30-07-2009 - Van Death Valley NP naar Yosemite NP - 306 miles

Het duurt anderhalf uur voor wij Death Valley uit zijn! Wat een afstanden in Amerika. Jammer genoeg hadden wij geen tijd om de ruines te bekijken in Death Valley, die zijn ontstaan doordat de mensen het goud moeilijk konden bemachtigen in het rotsgebied, en dus langzamerhand vertrokken. Het waren allemaal goudmijnstadjes.

Wij rijden nu al weer een uur of twee en de temperatuur is gezakt naar veertig graden en wij zien hoog in de bergen zelfs sneeuw. We rijden door een leuk stadje Lone Pine, echt Western, donkere houten huizen en winkels bijv. Jerrey's saloon. Wij rijden naar Manzanar een Jap-camp ergens in de woestijn. Een kamp waar 10.000 japanners door het Amerikaanse leger zijn vastgezet na de aanslag op Pearl Harbour. De Amerikanen vertrouwden geen enkele Japanner meer ook al woonden veel jongeren er al vanaf hun geboorte en zaten zij zelfs in het leger van de Amerikanen. Alle Japanners werden uit hun huizen gehaald en overal in Amerika in kampen gezet. Wij vinden een vlakte in de woestijn met veel bomen. Het informatiecentrum is het enige gebouw wat er van over is. Wij rijden een rondje over het kamp heen en zien alleen funderingen. Wij rijden langs een basebalveld dat er niet meer is en langs een plek waar ze vee hielden. Daar zie je ook niets meer van. Vervolgens nog langs een fruitbomenveld waar er toen honderden bomen stonden. Nu zie je er nog enkele. De parktuinen die er niet meer zijn, een begraafplaats met nog enkele graven en een groot gedenkteken wat nog herinnert aan die tijd. Je ziet daar stenen op de grond met daar weer munten op elkaar gestapeld,of stenen in een kring, en veel gekleurde origami.

De leefomstandigheden waren er sober. Weinig of geen water en bloedheet. Wij rijden langs de fabriek waar de japanners camouflagenetten maakte voor het Amerikaanse leger. Zij hadden er drie Boedhistische tempels staan,nu zie je alleen bomen. Dirk en Tinus lopen nog in de hitte naar twee replicabarakken, toch even kijken. Kinderen schenen bij hun ouders te zijn weggehaald en in een speciaal gebouw te worden gezet, oorlog doet rare dingen.

Wij gaan onze reis weer voortzetten. Wij rijden naar Bishop,een stadje waar wij willen lunchen. Wij Belanden in een bikerskeet dat lijkt het wel. Het lijkt ook wel of er een biker achter de balie staat: een blonde vent met staalblauwe ogen, pet op en een viezig shirt aan met een spijkerbroek aan. Hij vraagt met een koele blik wat wij willen eten: Dirk vraagt om een burger. "No burgers only healty food!" Dus wij alle drie onze bestelling opgeven aan die biker en hij doet de bestelling op een clip aan een touw en de bestelling gleed naar de keuken. Geweldig!! Al gauw zaten wij aan onze overheerlijke sandwich, eigenlijk weer veel te veel voor een Europeaan, maar ze waren goed.

Het is nog een heel eind rijden,en wij worden langzamerhand wat moe,wij rijden al een tijd door de bossen en bergen op zo'n 9000 ft. De sneeuw zie je nu zelfs van dichtbij, wonderlijk de natuur niet?

Na een hele tijd door Yosemyth NP gereden te hebben komen wij eindelijk aan in onze lodge met een geweldig uitzicht op de bossen en bergen,en de Merced River die klaterend langs onze Lodge dendert. Wij kunnen genieten op ons balkon. Wij kunnen zelfs samen een bubbelbad in, zo groot is het en daar maken wij zeker gebruik van. Heerlijk ontspannen na zo erg lang in de auto zitten.

Dag 14 - Vrijdag 31-07-2009 - Yosemite NP - 72 miles

In de ochtend nemen wij drietjes gezellig een ontbijtje op het balkon. Echt genieten hoor.

Rick heeft voor Dirk en hem een lekkere kop koffie gekocht en daar genieten zij ook lekker van

Rond half elf rijden wij naar Mariposa oftewel de Big Trees, ook wel Sequoia genoemd. Wij willen ook de Grizzly boom zien, dat is de oudste boom en die is 64 meter hoog. De bomen kunnen wel 10 meter breed worden en zijn 2000 jaar oud. Het is een heel eind rijden door het park. Vanwege de enorme drukte is het laatste deel van de weg echter afgezet. Daardoor moeten wij met de bus en pas met veel moeite een parkeerplek weten te vinden.

Dat duurt ook een tijd maar uiteindelijk komen wij er aan.

De wandeling is heel mooi en goed voor de conditie, want je moet best wel klimmen en de lucht is ijl. Onderweg zien wij ook een paar herten, liggend in de schaduw, heel mooi.

Bij de busstop moeten wij met een boel mensen een uur wachten in de stekende zon,en dat is erg lang. Als de bus eraan komt is het een groot gedrang en iedereen wil er in, anders moet je zeker weer een halfuur wachten. Gelukkig lukt het ons om in de bus te komen en er moeten een boel mensen blijven staan.

Bij de lodge aangekomen frissen wij ons op en gaan aan de kook. Het word chili concarne uit blik met rijst. Het smaakt heerlijk op het balkon met een wijntje en bier. Rick en Dirk zoeken de route nog uit en Tinus ligt lekker op bed tv te kijken. Dirk is in de lodge om een bier te pakken en dan slaat Rick alarm. Buiten zien wij beneden een wasbeer familie op roversjacht.

Alle gezinnen beneden gaan gelijk naar binnen, die beesten kunnen vals zijn. Zij schijnen in Amerika een plaag te zijn. Voor ons een mooie foto opportunity. Jammer dat de foto's wat donker zijn.

Dag 15 - 1-08-2009 - Van Yosemite NP naar Lake Tahoe - 244 miles

De afstand is weer groot en het duurt heel lang voor wij het Yosemite NP uit zijn. Wij rijden naar Lake Tahoe en moeten helaas omrijden omdat de weg is afgesloten. Helaas is dat ontspannen zo'n 55 mile dat duurt nog wel anderhalf uur tot 2 uur. Het meer Lake Tahoe is 40 km lang en 20 km breed. Het is een toeristisch gebied met vooral veel dure vakantiehuizen en woonhuizen. Je ziet veel mensen fietsen in de bossen en er is veel watersport. Het meer biedt prima drinkwater de zuiverheidsgraad is 99,9%.

Wij rijden na zes uur eindelijk naar ons hotel. Het lijkt wel of wij in de jaren vijftig zijn beland.

Het hotel is in de jaren '50 van Frank Sinatra geweest en er logeerden daardoor heel veel sterren van die tijd. Zo ook president Kennedy die na een tijdje wel de drank en casinovergunning van Frank Sinatra afneemt! Zo maak je geen vrienden........

Die mensen achter de balie zijn ook niet de snelste, het duurt lang voordat we ingecheckt zijn. Onze kamer is ouderwets en de tv (het is dat ie kleur is) is al eeuwenoud. Niet eens een afstandbediening. De bedden zijn ieder geval goed en dat is het belangrijkste.

Dirk had erg last van niezen en pijn in zijn hoofd en was moe van achter het stuur zitten.

Tijd om het centrum te gaan verkennen,...welk centrum???? Na een tijd lopen zien wij niks en besluiten in het hotel een taxi te laten bellen. De man achter de balie is ook niet erg snel, maar uiteindelijk belt hij een taxi. Eindelijk in de taxi zittend, (een hele oude gammele bus) vraagt Dirk of er iets leuks in de buurt is waar je gezellig een biertje kunt drinken etc.

Na lang nadenken wist ie wel een gezellige plek kostte wel 40 dollar. Nou ja beter dan het gat hier. Dirk is gezellig aan het kletsen met die man en eindelijk zijn wij in het centrum.

Na een wandeling nog steeds niks gezien en Dirk is behoorlijk chagrijnig en dat word steeds erger want het is weer een gat waar we zijn beland .

Eindelijk vinden wij een restaurant waar je moet eten en eigenlijk is dat niet onze bedoeling, want wij willen alleen een biertje. Dirk zijn hoofd staat op onweer en de serveerster,Rick en Tinus moeten het ontgelden. Dirk is zich lekker aan het afreageren,en dat lucht lekker op.

Heel gauw weer terug naar het hotel. Wij zien een lijnbus en besluiten die te nemen, stukken goedkoper. Het is nog een gezellige rit ook, want wij hebben een hard scheurende buschauffeuse, die onderweg ook nog een zatlap op pikt die wel grappig is.

In de avond besluiten wij bier aan de bar te drinken,want meer te doen is er niet. Wij logeren in een casinohotel, dus in de bar heb je gokapparaten, dit keer poker. Dirk en Rick vinden dat wel een grappig kaartspel,en ze zijn winnende. Dirk verliest uiteindelijk alles (8 dollar) en Rick wint iets van 90 dollar. Hahahahaha dat is lachen niet? Toch nog een goede avond. Het is gezellig met een biertje aan de bar.

Dag 16 - Zondag 2-08-2009 - Van Lake Tahoe naar San Francisco - 215 miles

Het is half negen als wij in de auto zitten, veel te laat!!!!!!!! Die suffe meid achter de balie geeft een verkeerde rekening, voor het volledige bedrag, maar Dirk ziet dat het niet klopt omdat wij vouchers hebben van onze reisorganisatie. De kamers zijn dus al betaald en daar gaan we dus niet nog eens een creditcard rekening voor tekenen. Rick is buiten aan het roken en vraagt zich af waar wij blijven. Na een hele tijd uitzoekerij met een andere knul van de receptie erbij is het eindelijk geregeld. Buiten komend verteld Dirk het verhaal aan Rick en hij kijkt gelijk zijn rekening na, en ja hoor daar staat ook 168 euro op. Rick en Dirk terug naar binnen. Na een tijd komen zij terug, hopend dat het nu goed geregeld is. Niet heel slim van het hotel.

Wij gaan ieder geval nu naar San Francisco!!! De autorit is erg leuk,wij rijden door allerlei leuke badplaatsen,en de omgeving is erg mooi. Wij rijden richting de Golden Gate brug,de grootste hangbrug van de States, mischien van de wereld, maar dat durf ik niet zeker te zeggen. De kabels van die brug zijn bij elkaar 120.000 km lang, onvoorstelbaar he? Wij zien de mensen met jassen aan over de brug lopen en fietsen. Dirk vind het wel stoer dat hij met een Cadillac over de Golden Gate brug rijdt. Rick leidt Dirk met de Tom Tom de stad in richting ons hotel. We rijden enorme heuvels op en af om naar ons hotel te komen, heel grappig. Wij komen aan bij hotel Frank, een heel mooi gerenoveerd hotel. Heel modern ingericht. Onze kamer is zwart wit, met een prachtige moderne badkamer. Alles is mooi in de kamer, schitterend.

Wij kleden ons warm aan het is hier 22 graden en er waait een koude wind. Wij lopen richting de tourbussen, grote open bussen die je de stad rondleiden. Wij genieten van de rit. Zo rijden wij door een hippiebuurt met veel gekleurde huizen. Een beetje sfeer Amsterdam,hier worden homo's geaccepteerd en je ziet ook veel culturen bij elkaar. Wij rijden langs een park waar Jimmy Hendrix zo nu en dan ging optreden. Er werd (wordt?) in die buurt veel speed gebruikt en andere drugs. Wij rijden richting de Golden Gate brug. Jemig wat een verkeer, wat een chaos. De buschauffeur wurmt de bus overal tussen en toetert driftig. Wij vinden dat wel leuk. Bij de Golden Gate brug zijn Dirk en Rick druk bezig met foto's te maken. Al we daar mee klaar zijn willen we weer met de bus mee. Maar door de verkeerschaos duurt heel lang voor wij weer mee kunnen. Dirk en Tinus gaan buiten zitten ondanks de koude wind en Rick gaat naar beneden, die vind het te koud. Toch is het buiten zitten wel heel leuk ondanks dat het koud is. Wij zien veel van de stad, opvallend veel electriciteitskabels omdat die niet in de grond kunnen. Toch hoort het bij die stad. Wij rijden door China Town heen. Een heel gezellige buurt waar de Chinezen zich vroeger al gevestigd hebben, omdat zij in de scheepvaart werkte. Door de goudkoorts in Amerika zijn zij er gebleven. In de avond lopen wij naar Fisherman's Warf, heel gezellig. Overal eettentjes waar je vis kunt eten, winkeltjes waar je shirts kunt kopen. Rick weet dat bij pier 39 een heleboel zeerobben liggen en wil daar graag even kijken. Het is inderdaad heel bijzonder. Je ruikt veel vis en de beesten maken een boel kabaal. Heel vermakelijk om naar die dieren te kijken en er liggen er wel over de honderd. Rick heeft in de Chinese buurt een nieuw fototoestel gekocht en is hem nu aan het uitproberen. Hij heeft een foto gemaakt van een zeerob die ligt te slapen en het kwijl uit zijn bek loopt, heel grappig.

Na een tijdje lopen vinden wij een leuk restaurant met leuke jazzy muziek. Het eten is er heel goed en de wijn van Tinus smaakt heel lekker. De kelner vertelt dat al de producten vers zijn en echt van de boer komen. Dirk en Tinus bestellen chickpea, een pannenkoek van bonen gemaakt met daaroverheen heel dun gorgonzolakaas. Het smaakt heel erg lekker. Rick geniet van zijn verse tomaten soep. De mannen hebben er een heel speciaal biertje bij dat ook goed smaakt. Het hoofdgerecht is ook geweldig. Rick heeft heel mals rundvlees met lekkere groenten en puree. Dirk en Tinus hebben een mixgrilled visschotel voor twee personen besteld en die ziet er geweldig uit en smaakt dan ook geweldig. Grote scampi's krabkoekjes een gebakken visje, grote mosselen. Dirk heeft een lekker ijsje besteld en Rick en Tinus een speciale koffie. Heel goed eten,zalig.

Dag 17 - Maandag 3-08-2009 - Bezoek Alcatraz - 0 miles

Wij lopen door de steile heuvels van de stad San Francisco naar pier 33 waar de boot naar Alcatraz vertrekt. Het is enorm druk, maar de Amerikanen zijn er goed in om een massa mensen snel te verwerken en wij zitten al gauw op de boot naar Alcatraz. Wij zitten lekker buiten en genieten van de zon. Tinus word draaierig en wil een lekkere boterham.

Als wij de boot aflopen haalt Dirk sandwiches voor ons en we peuzelen ze lekker op op het voorterrein van Alcatraz.

Alcatraz is een eiland waar een gevangenis op staat en waar ook de gezinnen woonden van de mensen die in de gevangenis werkten. De kinderen konden elke dag met een boot naar San Francisco om naar de school te gaan. Wij lopen eerst langs de kleding die zij kregen en de bedspreien die zij kregen. Dan lopen wij langs een rij douches. Het voelt alsof je zelf de bak in gaat. Wij lopen er wat rond, en krijgen een headset mee in de Nederlandse taal. Dat is uniek. Wij volgen het verhaal en wij krijgen uitleg over hoe de gevangen geleefd hebben en hoe sommigen ontsnappingspogingen hebben gedaan. Een ontsnappingspoging van een paar gevangenen is heel bloedig geweest en er zijn doden bij gevallen en de ontsnapping is ook niet gelukt. Er zijn ook mensen jarenlang bezig geweest met een lepel een gat te graven en is er een grote tunnel ontstaan. In bed legden zij nephoofden,het leek net of zij in bed lagen. Men weet niet zeker of zij ontsnapt zijn of tijdens de ontsnapping zijn overleden.

Je ziet foto's van de misdadigers die er gezeten hebben: Al Capone, Machine gun Kelly, The birdman. In ieder geval geen lieve jongens. Je ziet allerlei cellen, ook de isoleercellen. Indrukwekkend, je moet er niet aan denken om gevangen te zitten. Wij komen ook in de eetzaal. Er wordt verteld dat er een opstand is geweest die keihard is neergeslagen door de bewakers. Alcatraz is in 1963 gesloten en is nu dus te bezichtigen. Interessant om er rond te mogen lopen.

Wij gaan met de boot terug en Dirk en Tinus hebben lekker rood kleurtje gekregen op de boot, dat gaat hard in de zon. Wij lopen op de Fisherman's Warf en Dirk wil heel graag naar het Liberty-schip Jeremiah 'O Brien. Dirk en Tinus gaan er samen heen. Rick heeft geen zin en wil een bakje koffie halen. Wij spreken een tijd af, dus Dirk en Tinus hebben dan een uurtje de tijd om rond te kijken op het schip. In de oorlog hebben de Amerikanen 2711 van deze transportschepen geproduceerd in 60 dagen. Er is zelfs een schip in 6 dagen geproduceerd. Zij werden zo snel geproduceerd voor de bevoorrading van de troepen, met name tijdens en na slag van Normandie. Dirk is in zijn nopjes als hij de valreep over loopt.

Wij bekijken het schip van binnen, zo te zien is het nog steeds in bedrijf. Dirk raakt aan de praat met een opvarende. Hij verteld dat er nog twee schepen in gebruik zijn. Deze en een die ligt in Boston. Het zijn promotie schepen die veel evenementen afgaan, best een leuke job. Op tijd weer terug bij Rick en wij lopen naar de Levi's winkel, waar uiteindelijk alleen Dirk slaagt voor een broek.

In de avond vinden wij een Chinees restaurant waar wij heel goedkoop en heel lekker gegeten hebben. We nemen nog een drankje in een leuke bar richting hotel en gaan dan terug naar de hotelkamer. San Francisco was absoluut een hele leuke stad.

Dag 18 - Dinsdag 4-08-2009 - Van San Francisco naar San Luis Obispo - 278 miles.

Vanochtend rond half 10 vertrekken we en we rijden zo Francisco uit. De spits was gelukkig over. Wij hebben een lange rit voor de boeg, maar wel een mooie rit. We nemen de 17 miles drive, een prachtige route langs de kust. Een rijke hotelmagnaat (Charles Crocker) heeft de weg aan laten leggen voor zijn hotelgasten van zijn hotel Del Monte in Montery. De weg gaat van Pacific Groove naar Carmel. De 17 mile drive maakt deel uit van het Del Monte Estate een privé domein van rijke lui. Het is ongeveer een uur rijden. Het is er prachtig langs de kust. Je ziet heel veel soorten vogels,roofvogels,zeehonden,etc. De omgeving is onbeschrijfelijk mooi, een ontzettende mooie kust. Je kan met de auto op allerlei plekken gaan staan die weer een naam hebben, dan kun je genieten van het mooie uitzicht. Er loopt ook een 6 km lange golfbaan doorheen die er werkelijk heel strak uit ziet. Wij nemen de uitzichtspunten,Bird Rock, Cone Cypress en Cyprus Point. Heel mooi. Wij rijden nog door het plaatsje Carmel heen,een leuk plaatsje.

Dan de Coastal Highway langs de Californische kust. Een hele mooie route maar het schiet niet echt op. Rick die achter het stuur zit vind het op den duur zwaar worden. De bergen gaan nooit snel, maar de haarspeldbochten zijn wel spannend. Wij rijden een lang stuk over de Big Sur, een mooi berglandschap langs de kust. Uiteindelijk bereiken wij het hotel, niet geheel spannend. Wel krijgen we bonnetjes voor twee gratis drankjes, maar Rick zit te mokken achter de bar en we besluiten na de drankjes weg te gaan om ergens anders te gaan eten. Wij belanden in zo'n typisch Amerikaanse eettent (Coco's), we bestellen steak and fries. Het smaakt heerlijk en lopen daarna weer terug naar het hotel.

Dag 19 Woensdag 5-08-2009 - Van San Luis Obispo via Santa Barbara naar Ventura - 149 miles

Wij rijden naar Santa Barbara voor een tussenstop. Het schijnt een leuk toeristisch stadje te zijn, dus maar eens kijken. De auto geparkeerd en we lopen richting een leuk terras waar wij ontspannen genieten in de zon met koffie en gebak. Na een tijd relaxen op het terras gaan wij nog lekker winkeltjes kijken. Het is inderdaad een gezellig knus stadje.

In Ventura hebben wij een hotel langs de weg. Verder een prima hotel. Wij hebben zin om lekker bij het zwembad te liggen en genieten ook van de warme whirlpool die naast het zwembad is. Dirk regelt een paar extra handoeken bij een kamermeisje en we nestelen ons lekker op een paar ligstoelen. Heerlijk!

In de avond op zoek naar Downtown en wij vinden een Amerikaanse eettent uit de jaren '50.

Helemaal rood ingericht met jukeboxen aan de wand. Je moet er een coin in gooien en je krijgt de jaren '50 muziek heel leuk. Wij eten lekker en gaan weer naar het hotel terug.

Dag 20 - Donderdag 6-08-2009 - Van Ventura naar Los Angeles - 80 Miles

Wij rijden rond half 8, midden in de spits op een 12-baans Highway, weg naar LA. Het is erg druk op de weg en het verkeer gaat langzaam. Wij zien ambulance en politie voorbij rijden en later ook een brandweer. Het wordt duidelijk waarom als wij een tijdje later langs een autootje rijden dat om een boom gevouwen ligt en waar de hulpverleners druk bezig zijn de persoon te redden. Zoals het eruit ziet moet die wel heel ernstig gewond zijn. Dramatisch.

Om half negen komen wij aan in de Universal studio en rond 9.00 gaat het park open. Wij gaan gelijk de toer in de tram doen, want nu is het nog niet zo druk. De toer laat je de studio's zien waar de opnames gedaan worden en daar maken zij ook allerlei decors voor de film. Je ziet ook hoe ze film maken met levende decors zoals een stad die onder water loopt, hoe zij the fast en the furious hebben gefilmd en wij zien hoe Jaws gefilmd werd, heel grappig. We zien ook decors uit bijv. de film Psycho van Hitchcock een gecrashed vliegtuig uit een film met Tom Cruise. Toch duurde de toer duurde maar een uur, wij hadden wel langer gewild. Dirk en Tinus vinden het entertainment park verder best wel leuk, maar Rick vind het niet echt leuk.

Wij gaan naar Shrek met een 3-D bril, heel erg leuk gewoon, en daarna naar Terminator 2, ook met een 3-D bril, met een leuke show erom heen. Echt gaaf hoor die special effects met die bril. Knap gedaan. Wij gaan een studio voor special effects in. Daar laten ze met twee mensen uit het publiek zien hoe ze films met monsters maken etc. De mensen uit het publiek zijn de acteurs, heel grappig. Bij de Backdraft studio kun je zien hoe ze een gebouw brandend maken. Je ziet er van alles vallen en de hete brandhaarden worden echt aangemaakt. Heel gaaf. Je kijkt nu anders tegen film maken aan. Ik vind het knap. Daarna lopen wij naar de mummy,met een enorme wachtrij,maar de amerikanen werken de lange rijen zo af, geen probleem. Dit blijkt een verschrikkelijke achtbaan met schrikeffecten......

Wij gaan vervolgens naar een tentoonstelling waar de filmdieren in optreden. Dirk en Tinus vinden het knap dat ze die dieren zo goed getraind hebben. Vogels, zelfs een arend, honden en een oerang oetang. Die laatste is echt heel leuk. Zij speelden in een humor film die gaat over de Ark van Noach. Na een spetterend optreden van de Bluesbrothers hebben wij het gezien en nemen de auto terug op de drukke 12-baans weg naar het hotel. Wij ruimen de auto uit, want morgen gaan wij weer terug naar Nederland en we moeten hem dus inleveren. De auto is ons heel trouw geweest, gelukkig geen pech gehad.

Dag 21 - Vrijdag 7-08-2009 - Van Los Angeles naar Den Helder of Tzum - 9000 miles

We slapen wat langer uit want we mogen tot 14:00 gebruik maken van onze hotelkamers. Lekke ontbeten en een bak Starbucks koffie gedronken in de lobby. Wat gekletst en uiteindelijk onze koffers gepakt voor het laatste korte ritje naar het verhuurbedrijf. Wij nemen bij het verhuurbedrijf afscheid van onze mooie Cadillac en nemen de bus naar het vliegveld.

De klok kan straks weer negen uur vooruit.

De vliegreis met de KLM gaat negen en half uur duren ipv tien en een half dat is weer een meevaller. Na krap zitten en weinig slaap landen wij weer op het vliegveld Schiphol. Vandaar gaat Rick opgehaald door de buurman weer terug naar Den Helder zullen en Dirk en Tinus in de Twingo weer naar Tzum reizen. Op het plein voor Schiphol scheiden onze wegen zich. De mooie reis zit er op, the American dream.

Please be aware that the free essay that you were just reading was not written by us. This essay, and all of the others available to view on the website, were provided to us by students in exchange for services that we offer. This relationship helps our students to get an even better deal while also contributing to the biggest free essay resource in the UK!